دنیای شعر

roza — Sun, 22 Feb 2009 17:05:33 GMT

قصه ی تو ٬ قصه ی من ٬ قصه ی تگرگ و شبنم

قصه ی برف و شراره ! قصه ی دشنه و مرهم

قصه ی من ٬ قصه ی تو ٬ قصه ی تلخ دوباره

قصه ی پلنگ عاشق ٬ قصه ی صید ستاره

من و بشناسون دوباره ٬ به من و آیینه و دیدار

من و تازه کن به بوسه! منو دست گریه نسپار

یه ترانه از تو دورو یه ترانه به تو نزدیک

پیش تو گم میشم از تو ٬ ای غزل واره ی تاریک

خسته و دل گیرم از من ٬ درو واکن به ستاره

یه نفس نوازشم کن بزار از شب گل بباره

چیزی تا گریه نمونده ٬ پُــر بغض ِ همه حرفام

من و با یه بوسه بشکن ٬ که سکوته همه حرفام

roza — Sun, 22 Feb 2009 17:04:52 GMT

دستی ز کرم به شانه ی ما نزدی

بالی به هوای دانه ی ما نزدی

دیری است دلم چشم براهت دارد

ای عشق ٬ سری به خانه ی ما نزدی.

roza — Sun, 22 Feb 2009 17:02:59 GMT

چشاتو وا نکن اينجا ، هيچ چي ديدن نداره

صدای ِ سکوت ِ لحظه ها ، شنیدن نـداره

توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

ديگه هيچ شاپرکي ، حس ِ پريدن نداره

دستاي نجيب ِ باغچه ، خيلي وقته خاليه

از تو گلدون ، گلاي کاغذي چيدن نداره

بذا باد بياد ، تموم ِ دنيا زير و رو بشه

قلباي آهني که ، ديگه تپيدن نداره

خيلي وقته ، قصه ی اسب ِ سفيد ، کهنه شده

وقتي که آخر ِ جاده‌ها رسيدن نداره

نقض ِ قانون ِ آدم‌بزرگا جـُرمه ، عزيزم

چشاتو وا نکن ، اينجا هيچ چي ديدن نداره

roza — Sun, 22 Feb 2009 17:02:23 GMT

وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود

با سار ِ پشت پنجره جایم عوض شود

هی کار دست من بدهد چشم های تو

هی توبه بشکنم و خدایم عوض شود

با بیت های سر زده از سمت ِ ناگهان

حس می کنم که قافیه هایم عوض شود

جای تمام گریه ، غزل های ناگــــــزیر

با قاه قاه ِ خنده ی بی غم عوض شود

سهراب ِ شعرهای من از دست می رود

حتی اگر عقیده ی رستم عوض شود

قدری کلافه ام و هوس کرده ام که باز

در بیت های بعد ، ردیفم عوض شود

حـوّای جا گرفته در این فکر رنج ِ تلخ

انگــار هیچ وقـت به آدم نـمی رسد

تن داده ام به این که بسوزم در آتشت

حالا بهشت هم به جهنم نمی رسد

با این ردیف و قافیه بهتر نمی شوم !

وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود

roza — Sun, 22 Feb 2009 17:01:35 GMT

ای آنکه زنده از نفس توست جان من
آن دم که با تو‌ام، همه عالم ازان من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

roza — Sun, 22 Feb 2009 17:00:52 GMT

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

roza — Sun, 22 Feb 2009 16:59:16 GMT

دل مي سپرم به چشمات

چشمـــات چشـــمه نوره

تو کــــوچه هـاي قلـــــبم

هميشــــــــه... در عبوره

پـــــــل مي زنم به قلبت

از راه رنـــگـــين کمــــون

رو جـــــاده مــي نويسم

هميشــــــه با من بمون

...................

با هــــــــر نگاه پاکــــت

پر ميشـــــــــم از تـرانه

من با تو مونــــــــدگارم

اي بهتــــــــرين بهـــانه

از نســـل پاک عـشقي

روحــــــت گـــل اقاقي

تا صـــبح ميـلاد عشق

عمــــــرت بمونه باقي

roza — Thu, 29 Jan 2009 17:03:32 GMT

ز لبهاي تو مي‌نوشم، ز رخسار تو گل چينم

مرا گر دولتي باشد که روزي با تو بنشينم

جاي تو نمي‌دانم هرجات همي جويم

اي گشته نهان از من پيدات همي جويم

چون بر گل است شبنم چون بر شکوفه باران

از لطف و حسن يارم در جمع گل عذاران

ما بلبلان مستيم از بهر گل خروشان

اي کوي تو ز رويت بازار گل فروشان

تا من دمي برآرم اندر کنار جانان

اي مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان

بنماي رخ رنگين ناموس قمر بشکن

بگشاي لب شيرين بازار شکر بشکن

جان ده ار عاشقي و ناز مکن

عشق را حمل بر مجاز مکن

دگر با کسي آشنايي مکن

بپوش آن رخ و دلربايي مکن

ترک يک بوسه بگو کام مرا شيرين کن

اي شکر لب نظري سوي من مسکين کن

چشمي به کرشمه بر من افگن

اي چشم من از رخ تو روشن

وي دهنت چشمه‌ي حيوان من!

اي لب لعلت شکرستان من!

لشکر خود عرض داد حسن جهان گير او

مرغ دلم صيد کرد غمزه‌ي چون تير او

که گل را رنگ بخشد مشک را بو

به رنگ خود نيم زان رو وز آن مو

چه فايده است درين التفات ما با تو؟

چو هيچ مي‌نکني التفات با ما تو

خبري از من دلداده به دلدار بگو

اي صبا قصه‌ي عشاق بر يار بگو

ماييم ز حسن رويت آگاه

اي رقعه‌ي حسن را رخت شاه

وي زاده‌ي زبانت قدر گهر شکسته

اي پسته‌ي دهانت نرخ شکر شکسته

لعلت به هر حديثي گنج گهر گشاده

اي در سخن دهانت تنگ شکر گشاده

وز روي تو آب روشنان تيره

اي پيش تو ماه آسمان خيره

دوشم به لب شيرين جان داد به هر بوسه

از پسته تنگ خود آن يار شکر بوسه

roza — Thu, 29 Jan 2009 17:01:06 GMT

چون تو بمن نمي‌رسي من به تو چون رسانمش

آنچه ز تست حال من گفت نمي‌توانمش

شد آب لطف روان از لب چه ذقنش

چو شد به خنده شکر بار پسته‌ي دهنش

ماه رقاصي کند چون ذره در پيرامنش

چون برآمد آفتاب از مشرق پيراهنش

ور بميرم گرفته‌ام کم خويش

من ز عشق تو رستم از غم خويش

اگر نجات خوهي گوش کن عبارت عشق

دل سقيم شفا يابد از اشارت عشق

ز عشق ديده‌ي تر دارم و دهاني خشک

مرا که در تن بي‌قوت است جاني خشک

که هم جمال جهاني و هم جهان جمال

هلال حسن به عهد رخ تو يافت کمال

کفر سر زلف تو رخنه در ايمان دل

روي ز چشمم مپوش تا نتواند فگند

گر درين حلقه نباشد واي دل

اي ز زلفت حلقه‌اي بر پاي دل

عرق از وي روان چون روغن گل

تني داري بسان خرمن گل

کند بر تو هزاران آفرين گل

چو بيند روي تو اي نازنين گل

تو را چون گل وفا آيين نديدم

چو روي تو گل رنگين نديدم

من نه در روي تو، در صنع خدا مي‌نگرم

گر کسي را حسد آيد که تو را مي‌نگرم

نقش دگري کجا پذيرم

تا نقش تو هست در ضميرم

کم مکن اي دوست روغنم که بميرم

اي غم تو روغن چراغ ضميرم

چون شمع همي سوزم، از عشق دل افروزم

از عشق دل افروزم، چون شمع همي سوزم

لطف کن تا من دل داده به دلدار رسم

اي سعادت مددي کن که بدان يار رسم

در دلم نور تو چو در سر چشم

اي منور به روي تو هر چشم

من زار ز عشق يار مي‌نالم

گر عيب کني که زار مي‌نالم

وز جهان آشفته‌تر دارد دلم

عشق تو زير و زبر دارد دلم

roza — Thu, 29 Jan 2009 17:00:18 GMT

بي رخش آيينه‌ي دل، زنگ داشت

آن نگاري کو رخ گلرنگ داشت

کارم از هجر تو ويراني گرفت

جانم از عشقت پريشاني گرفت

مجلس پر از شکر شد از پسته‌ي دهانت

طوطي خجل فروماند از بلبل زبانت

بر سر چرخ خاک پاي تو تاج

اي مه و خور به روي تو محتاج

خهي با روي پر نورت قمر هيچ

زهي با لعل ميگونت شکر هيچ

پادشاهي نيکوان به تو داد

حق که اين روي دلستان به تو داد

سر خود گير که اين کار خطرها دارد

دي يکي گفت، که از عشق خبرها دارد،

وليکن اشک را نطق است و رنگ رو زبان دارد

نگارا دل همي خواهد که عشقت را نهان دارد

ذوق لب تو شکر ندارد

نور رخ تو قمر ندارد

جان طاقت هجر تو ازين بيش ندارد

دل بي رخ خوب تو سر خويش ندارد

اگر چه زنده باشد جان ندارد

کسي کو همچو تو جانان ندارد

دل برد از مردم و نگاه ندارد

چشم تو کو جز دل سياه ندارد

شب سياهي ز موي او دارد

مه نکويي ز روي او دارد

زيرا که سر زلفت پر فتنه سري دارد

در حلقه‌ي زلف تو هر دل خطري دارد

همه احوال من بر من دگر کرد

نگار من چو اندر من نظر کرد

مرد باقي نشود تا به فنايي نرسد

هر که در عشق نميرد به بقايي نرسد

وين لطف و آن حلاوت در ترک چين نباشد

اين حسن و آن لطافت در حور عين نباشد

شور آب سوي چشمه‌ي حيوان همي برند

قومي که جان به حضرت جانان همي برند

چاره‌ي کارم اي خدا که کند؟

آه درد مرا دوا که کند؟

شربتي داد خوش و شور تو درما افگند

ساقي عشق تو ما را به زبان شيرين