دنیای شعر -

X

دنیای شعر -

پنجشنبه دهم بهمن 1387

ز لبهاي تو مي‌نوشم، ز رخسار تو گل چينم

مرا گر دولتي باشد که روزي با تو بنشينم

1

جاي تو نمي‌دانم هرجات همي جويم

اي گشته نهان از من پيدات همي جويم

2

چون بر گل است شبنم چون بر شکوفه باران

از لطف و حسن يارم در جمع گل عذاران

3

ما بلبلان مستيم از بهر گل خروشان

اي کوي تو ز رويت بازار گل فروشان

4

تا من دمي برآرم اندر کنار جانان

اي مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان

5

بنماي رخ رنگين ناموس قمر بشکن

بگشاي لب شيرين بازار شکر بشکن

6

جان ده ار عاشقي و ناز مکن

عشق را حمل بر مجاز مکن

7

دگر با کسي آشنايي مکن

بپوش آن رخ و دلربايي مکن

8

ترک يک بوسه بگو کام مرا شيرين کن

اي شکر لب نظري سوي من مسکين کن

9

چشمي به کرشمه بر من افگن

اي چشم من از رخ تو روشن

10

وي دهنت چشمه‌ي حيوان من!

اي لب لعلت شکرستان من!

11

لشکر خود عرض داد حسن جهان گير او

مرغ دلم صيد کرد غمزه‌ي چون تير او

12

که گل را رنگ بخشد مشک را بو

به رنگ خود نيم زان رو وز آن مو

13

چه فايده است درين التفات ما با تو؟

چو هيچ مي‌نکني التفات با ما تو

14

خبري از من دلداده به دلدار بگو

اي صبا قصه‌ي عشاق بر يار بگو

15

ماييم ز حسن رويت آگاه

اي رقعه‌ي حسن را رخت شاه

16

وي زاده‌ي زبانت قدر گهر شکسته

اي پسته‌ي دهانت نرخ شکر شکسته

17

لعلت به هر حديثي گنج گهر گشاده

اي در سخن دهانت تنگ شکر گشاده

18

وز روي تو آب روشنان تيره

اي پيش تو ماه آسمان خيره

19

دوشم به لب شيرين جان داد به هر بوسه

از پسته تنگ خود آن يار شکر بوسه

20

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:34 | لینک |