دنیای شعر -

X

دنیای شعر -

پنجشنبه دهم بهمن 1387

چون تو بمن نمي‌رسي من به تو چون رسانمش

آنچه ز تست حال من گفت نمي‌توانمش

1

شد آب لطف روان از لب چه ذقنش

چو شد به خنده شکر بار پسته‌ي دهنش

2

ماه رقاصي کند چون ذره در پيرامنش

چون برآمد آفتاب از مشرق پيراهنش

3

ور بميرم گرفته‌ام کم خويش

من ز عشق تو رستم از غم خويش

4

اگر نجات خوهي گوش کن عبارت عشق

دل سقيم شفا يابد از اشارت عشق

5

ز عشق ديده‌ي تر دارم و دهاني خشک

مرا که در تن بي‌قوت است جاني خشک

6

که هم جمال جهاني و هم جهان جمال

هلال حسن به عهد رخ تو يافت کمال

7

کفر سر زلف تو رخنه در ايمان دل

روي ز چشمم مپوش تا نتواند فگند

8

گر درين حلقه نباشد واي دل

اي ز زلفت حلقه‌اي بر پاي دل

9

عرق از وي روان چون روغن گل

تني داري بسان خرمن گل

10

کند بر تو هزاران آفرين گل

چو بيند روي تو اي نازنين گل

11

تو را چون گل وفا آيين نديدم

چو روي تو گل رنگين نديدم

12

من نه در روي تو، در صنع خدا مي‌نگرم

گر کسي را حسد آيد که تو را مي‌نگرم

13

نقش دگري کجا پذيرم

تا نقش تو هست در ضميرم

14

کم مکن اي دوست روغنم که بميرم

اي غم تو روغن چراغ ضميرم

15

چون شمع همي سوزم، از عشق دل افروزم

از عشق دل افروزم، چون شمع همي سوزم

16

لطف کن تا من دل داده به دلدار رسم

اي سعادت مددي کن که بدان يار رسم

17

در دلم نور تو چو در سر چشم

اي منور به روي تو هر چشم

18

من زار ز عشق يار مي‌نالم

گر عيب کني که زار مي‌نالم

19

وز جهان آشفته‌تر دارد دلم

عشق تو زير و زبر دارد دلم

20

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:31 | لینک |