دنیای شعر -

X

دنیای شعر -

پنجشنبه دهم بهمن 1387

بي رخش آيينه‌ي دل، زنگ داشت

آن نگاري کو رخ گلرنگ داشت

1

کارم از هجر تو ويراني گرفت

جانم از عشقت پريشاني گرفت

2

مجلس پر از شکر شد از پسته‌ي دهانت

طوطي خجل فروماند از بلبل زبانت

3

بر سر چرخ خاک پاي تو تاج

اي مه و خور به روي تو محتاج

4

خهي با روي پر نورت قمر هيچ

زهي با لعل ميگونت شکر هيچ

5

پادشاهي نيکوان به تو داد

حق که اين روي دلستان به تو داد

6

سر خود گير که اين کار خطرها دارد

دي يکي گفت، که از عشق خبرها دارد،

7

وليکن اشک را نطق است و رنگ رو زبان دارد

نگارا دل همي خواهد که عشقت را نهان دارد

8

ذوق لب تو شکر ندارد

نور رخ تو قمر ندارد

9

جان طاقت هجر تو ازين بيش ندارد

دل بي رخ خوب تو سر خويش ندارد

10

اگر چه زنده باشد جان ندارد

کسي کو همچو تو جانان ندارد

11

دل برد از مردم و نگاه ندارد

چشم تو کو جز دل سياه ندارد

12

شب سياهي ز موي او دارد

مه نکويي ز روي او دارد

13

زيرا که سر زلفت پر فتنه سري دارد

در حلقه‌ي زلف تو هر دل خطري دارد

14

همه احوال من بر من دگر کرد

نگار من چو اندر من نظر کرد

15

مرد باقي نشود تا به فنايي نرسد

هر که در عشق نميرد به بقايي نرسد

16

وين لطف و آن حلاوت در ترک چين نباشد

اين حسن و آن لطافت در حور عين نباشد

17

شور آب سوي چشمه‌ي حيوان همي برند

قومي که جان به حضرت جانان همي برند

18

چاره‌ي کارم اي خدا که کند؟

آه درد مرا دوا که کند؟

19

شربتي داد خوش و شور تو درما افگند

ساقي عشق تو ما را به زبان شيرين

20

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:31 | لینک |