دنیای شعر -

X

دنیای شعر -

پنجشنبه دهم بهمن 1387

رقم از غاليه بر گل زده کاين خط غبارست

گره‌ي زلف بهم بر زده کاين مشک تتارست

1

شراب نوشگوار از لب شکر بارست

شعاع چشمه‌ي مهر از فروغ رخسارست

2

وليک با گل وصل تو خار بسيارست

به بوستان جمالت بهار بسيارست

3

وز طره طوق کرده که از مشک چنبرست

نعلم نگر نهاده برآتش که عنبرست

4

خروش بلبله خوشتر زبانک بلبل مست

سحر بگوش صبوحي کشان باده‌پرست

5

جانم از جام مي عشق تو ديوانه و مست

اي لبت باده‌فروش و دل من باده‌پرست

6

تا نگوئي کاين زمان گشتم خراب

کي رسد دستم بدين بالاي پست

7

گفت خاموش که آن فتنه دور قمرست

گفتمش روي تو صد ره ز قمر خوبترست

8

زلف دلبند تو هر لحظه دلاويزترست

لب شيرين تو هر دم شکر انگيزترست

9

لفظ خوشت ز لل منثور خوشترست

بيمار چشم مست تو رنجور خوشترست

10

در حلقه آن کمند دلاويز خوشترست

در خنده آن عقيق شکرريز خوشترست

11

وانکه اقرارش به بت‌رويان نباشد کافرست

زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجرست

12

که رشک طلعت خورشيد و طيره‌ي قمرست

فروغ عارض او يا سپيده سحرست

13

وين همه هستي ما هستي هستي دگرست

اين همه مستي ما مستي مستي دگرست

14

سخن اهل حقيقت ز زباني دگرست

جان هر زنده دلي زنده بجاني دگرست

15

چشمم از عکس جمالش لاله زاري ديگرست

بوستان طلعتش را نوبهاري ديگرست

16

وان نه زلفست و بنا گوش که شام و سحرست

آن نه رويست مگر فتنه‌ي دور قمرست

17

وانجا که نيازست چه حاجت بنمازست

ز آتشکده و کعبه غرض سوز ونيازست

18

زان رو دلم چو زلف سياهت مشوشست

از لعل آبدار تو نعلم برآتشست

19

وفا و عهد قديمت مگر فراموشست

ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشست

20

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:28 | لینک |