پنجشنبه دهم بهمن 1387
نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:34 | لینک
|
پنجشنبه دهم بهمن 1387
| چون تو بمن نميرسي من به تو چون رسانمش | آنچه ز تست حال من گفت نميتوانمش |
| ||
| شد آب لطف روان از لب چه ذقنش | چو شد به خنده شکر بار پستهي دهنش |
| ||
| ماه رقاصي کند چون ذره در پيرامنش | چون برآمد آفتاب از مشرق پيراهنش |
| ||
| ور بميرم گرفتهام کم خويش | من ز عشق تو رستم از غم خويش |
| ||
| اگر نجات خوهي گوش کن عبارت عشق | دل سقيم شفا يابد از اشارت عشق |
| ||
| ز عشق ديدهي تر دارم و دهاني خشک | مرا که در تن بيقوت است جاني خشک |
| ||
| که هم جمال جهاني و هم جهان جمال | هلال حسن به عهد رخ تو يافت کمال |
| ||
| کفر سر زلف تو رخنه در ايمان دل | روي ز چشمم مپوش تا نتواند فگند |
| ||
| گر درين حلقه نباشد واي دل | اي ز زلفت حلقهاي بر پاي دل |
| ||
| عرق از وي روان چون روغن گل | تني داري بسان خرمن گل |
| ||
| کند بر تو هزاران آفرين گل | چو بيند روي تو اي نازنين گل |
| ||
| تو را چون گل وفا آيين نديدم | چو روي تو گل رنگين نديدم |
| ||
| من نه در روي تو، در صنع خدا مينگرم | گر کسي را حسد آيد که تو را مينگرم |
| ||
| نقش دگري کجا پذيرم | تا نقش تو هست در ضميرم |
| ||
| کم مکن اي دوست روغنم که بميرم | اي غم تو روغن چراغ ضميرم |
| ||
| چون شمع همي سوزم، از عشق دل افروزم | از عشق دل افروزم، چون شمع همي سوزم |
| ||
| لطف کن تا من دل داده به دلدار رسم | اي سعادت مددي کن که بدان يار رسم |
| ||
| در دلم نور تو چو در سر چشم | اي منور به روي تو هر چشم |
| ||
| من زار ز عشق يار مينالم | گر عيب کني که زار مينالم |
| ||
| وز جهان آشفتهتر دارد دلم | عشق تو زير و زبر دارد دلم |
|
نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:31 | لینک
|
پنجشنبه دهم بهمن 1387
| بي رخش آيينهي دل، زنگ داشت | آن نگاري کو رخ گلرنگ داشت |
| ||
| کارم از هجر تو ويراني گرفت | جانم از عشقت پريشاني گرفت |
| ||
| مجلس پر از شکر شد از پستهي دهانت | طوطي خجل فروماند از بلبل زبانت |
| ||
| بر سر چرخ خاک پاي تو تاج | اي مه و خور به روي تو محتاج |
| ||
| خهي با روي پر نورت قمر هيچ | زهي با لعل ميگونت شکر هيچ |
| ||
| پادشاهي نيکوان به تو داد | حق که اين روي دلستان به تو داد |
| ||
| سر خود گير که اين کار خطرها دارد | دي يکي گفت، که از عشق خبرها دارد، |
| ||
| وليکن اشک را نطق است و رنگ رو زبان دارد | نگارا دل همي خواهد که عشقت را نهان دارد |
| ||
| ذوق لب تو شکر ندارد | نور رخ تو قمر ندارد |
| ||
| جان طاقت هجر تو ازين بيش ندارد | دل بي رخ خوب تو سر خويش ندارد |
| ||
| اگر چه زنده باشد جان ندارد | کسي کو همچو تو جانان ندارد |
| ||
| دل برد از مردم و نگاه ندارد | چشم تو کو جز دل سياه ندارد |
| ||
| شب سياهي ز موي او دارد | مه نکويي ز روي او دارد |
| ||
| زيرا که سر زلفت پر فتنه سري دارد | در حلقهي زلف تو هر دل خطري دارد |
| ||
| همه احوال من بر من دگر کرد | نگار من چو اندر من نظر کرد |
| ||
| مرد باقي نشود تا به فنايي نرسد | هر که در عشق نميرد به بقايي نرسد |
| ||
| وين لطف و آن حلاوت در ترک چين نباشد | اين حسن و آن لطافت در حور عين نباشد |
| ||
| شور آب سوي چشمهي حيوان همي برند | قومي که جان به حضرت جانان همي برند |
| ||
| چارهي کارم اي خدا که کند؟ | آه درد مرا دوا که کند؟ |
| ||
| شربتي داد خوش و شور تو درما افگند | ساقي عشق تو ما را به زبان شيرين |
|
نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:31 | لینک
|
پنجشنبه دهم بهمن 1387
| تا کي کنيم بي تو صبري که نيست ما را | رفتي و دل ربودي يک شهر مبتلا را |
| ||
| که ديگر جمع نتوان کرد ما را | چنان عشقش پريشان کرد ما را |
| ||
| و گر تن است به دل ميکشد جفاي تو را | اگر دل است به جان ميخرد هواي تو را |
| ||
| نزهت نبوده بيرخ تو باغ و راغ را | اي رفته رونق از گل روي تو باغ را |
| ||
| مرا دشمن چرا داري چو کودک مر دبستان را | تو را من دوست ميدارم چو بلبل مر گلستان را |
| ||
| برگزيده ز ما جدايي را | اي بدل کرده آشنايي را |
| ||
| بافته بر قد تو کسوت رعنايي را | اي سعادت ز پي زينت و زيبايي را |
| ||
| روز من بي تو شبي بيماهتاب | اي خجل از روي خوبت آفتاب |
| ||
| من تلخ کام مانده در حسرت چنين لب | اي پستهي دهانت شيرين و انگبين لب |
| ||
| مستي امشبم از بادهي دوشين لبت | اي چو فرهاد دلم عاشق شيرين لبت |
| ||
| ز حسن و لطف کسي را نباشد آن که توراست | تبارکالله از آن روي دلستان که توراست |
| ||
| اگر دستم نگيري رفتم از دست | دلم بربود دوش آن نرگس مست |
| ||
| وز دست تو بسي چو مرا پاي در گل است | دل تنگم و ز عشق توام بار بر دل است |
| ||
| وين که دارم نه اختيار من است | دلبرا عشق تو نه کار من است |
| ||
| خبرش نيست که فرهاد وي اين مسکين است | يار من خسرو خوبان و لبش شيرين است |
| ||
| خرم آن دل که در حمايت اوست | دوست سلطان و دل ولايت اوست |
| ||
| يا چو من هجر تو را هيچ گرفتاري هست؟ | همچو من وصل تو را هيچ سزاواري هست؟ |
| ||
| در شکر با آن حلاوت ذوق اين گفتار نيست | در سمن با آن طراوت حسن اين رخسار نيست |
| ||
| کو کسي کو به دل و ديده خريدار تو نيست | کيست کاندر دو جهان عاشق ديدار تو نيست |
| ||
| صبر خواهم که کنم ليک توانايي نيست |
نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:30 | لینک
|
پنجشنبه دهم بهمن 1387
| رقم از غاليه بر گل زده کاين خط غبارست | گرهي زلف بهم بر زده کاين مشک تتارست |
| ||
| شراب نوشگوار از لب شکر بارست | شعاع چشمهي مهر از فروغ رخسارست |
| ||
| وليک با گل وصل تو خار بسيارست | به بوستان جمالت بهار بسيارست |
| ||
| وز طره طوق کرده که از مشک چنبرست | نعلم نگر نهاده برآتش که عنبرست |
| ||
| خروش بلبله خوشتر زبانک بلبل مست | سحر بگوش صبوحي کشان بادهپرست |
| ||
| جانم از جام مي عشق تو ديوانه و مست | اي لبت بادهفروش و دل من بادهپرست |
| ||
| تا نگوئي کاين زمان گشتم خراب | کي رسد دستم بدين بالاي پست |
| ||
| گفت خاموش که آن فتنه دور قمرست | گفتمش روي تو صد ره ز قمر خوبترست |
| ||
| زلف دلبند تو هر لحظه دلاويزترست | لب شيرين تو هر دم شکر انگيزترست |
| ||
| لفظ خوشت ز لل منثور خوشترست | بيمار چشم مست تو رنجور خوشترست |
| ||
| در حلقه آن کمند دلاويز خوشترست | در خنده آن عقيق شکرريز خوشترست |
| ||
| وانکه اقرارش به بترويان نباشد کافرست | زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجرست |
| ||
| که رشک طلعت خورشيد و طيرهي قمرست | فروغ عارض او يا سپيده سحرست |
| ||
| وين همه هستي ما هستي هستي دگرست | اين همه مستي ما مستي مستي دگرست |
| ||
| سخن اهل حقيقت ز زباني دگرست | جان هر زنده دلي زنده بجاني دگرست |
| ||
| چشمم از عکس جمالش لاله زاري ديگرست | بوستان طلعتش را نوبهاري ديگرست |
| ||
| وان نه زلفست و بنا گوش که شام و سحرست | آن نه رويست مگر فتنهي دور قمرست |
| ||
| وانجا که نيازست چه حاجت بنمازست | ز آتشکده و کعبه غرض سوز ونيازست |
| ||
| زان رو دلم چو زلف سياهت مشوشست | از لعل آبدار تو نعلم برآتشست |
| ||
| وفا و عهد قديمت مگر فراموشست | ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشست |
|
نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:28 | لینک
|
پنجشنبه دهم بهمن 1387
| اشکم نمک آب و جگر خسته جراحت | اي درد تو درمان دل و رنج تو راحت |
| ||
| ببرد آبم و خون در دل کباب انداخت | کباب شد دلم از سوز سينه و آتش عشق |
| ||
| جگر لاله بر آن دلشدهي زار بسوخت | بسکه مرغ سحري در غم گلزار بسوخت |
| ||
| اختر بخت من مسکين بسوخت | آه کز آهم مه و پروين بسوخت |
| ||
| مهر دل آب رخم ز آتش سودا ميريخت | صبح کز چشم فلک اشک ثريا ميريخت |
| ||
| خط بسوي خاور از هندوستان ميآمدت | ياد باد آن روز کز لب بوي جان ميآمدت |
| ||
| بر در دل خيمه زن گر عالم جان بايدت | از سر جان درگذر گر وصل جانان بايدت |
| ||
| وقت صبحست آفتاب کجاست | ساقيا ساغر شراب کجاست |
| ||
| در بوستان گلي چو رخ دوستان کجاست | اي باغبان بگو که ره بوستان کجاست |
| ||
| يا روضهي خلدست که رضوان من آنجاست | منزلگه جانست که جانان من آنجاست |
| ||
| وين مرغ چه نامست که از سوي سبا خاست | اين باد کدامست که از کوي شما خاست |
| ||
| کار اسلام ز بالاي بلندت بالاست | ايکه از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست |
| ||
| يا نکهت مشکست کز آهوي ختن خاست | اين بوي بهارست که از صحن چمن خاست |
| ||
| همچو من خسته و نالنده و دل ريش چراست |
|
گر نه مرغ چمن از همنفس خويش جداست |
| |
| نرگس مست تو چون فتنه ازو بيدارست | روز و شب معتکف گوشه محراب چراست |
| ||
| راستي را چه بلائيست که کارت بالاست | کار ما بي قد زيبات نمي آيد راست |
| ||
| اينهم از طالع شوريدهي ماست |
|
با منت کينه و با جمله صفاست |
| |
| بزبان قلم نيايد راست | با تو نقشي که در تصور ماست |
| ||
| پرتو نور تجلي در دل پر نور ماست |
|
طائر طوريم و خاک آستانت طور ماست |
| |
| درد غم عشق تو درمان ماست |
|
کفر سر زلف تو ايمان ماست |
|
نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:27 | لینک
|
پنجشنبه دهم بهمن 1387
| که از مرض نبود آگهي طبيبانرا | کجا خبر بود از حال ما حبيبانرا |
| ||
| که امشب باز دارد کاروان را | بگوئيد اي رفيقان ساربان را |
| ||
| دل سرگشته بدست آر جگر خوارانرا | آخر اي يار فراموش مکن يارانرا |
| ||
| کشته افعي تو در حلقه فسون سازانرا | اي بناوک زده چشم تو يک اندازانرا |
| ||
| ز دود سينه کنم تيره چشم کيوان را | شبي که راه هم آه آتش افشان را |
| ||
| بفرما تا فرو روبم به مژگان خاک ميدانرا | اگر در جلوه ميري سمند باد جولانرا |
| ||
| چوتاب طره به هم بر زني همه چين را | چو در گره فکني آن کمند پر چين را |
| ||
| ننگرد هيچ که خلقي نگرانند او را | آنکه بر هر طرفي منتظرانند او را |
| ||
| مهرماش چندان نيست ماه نيمروزي را | رحم بر گدايان نيست ماه نيمروزي را |
| ||
| که به کاشانه کشيم آن بت روحاني را | بده آن راح روان پرور ريحاني را |
| ||
| اي همه رندان مريد پير ساغر گير ما | خرقه رهن خانهي خمار دارد پير ما |
| ||
| آب آتش ميبرد خورشيد شبپوش شما | ماه تابانست يا گل يا بناگوش شما |
| ||
| وان دل ماست يا دهان شما | آن تن ماست يا ميان شما |
| ||
| ز سر برون نرود هرگزم هواي شما | اگر سرم برود در سر وفاي شما |
| ||
| گفت اي بنطق طوطي شکرستان ما | آن ماه مهر پيکر نامهربان ما |
| ||
| صبوحست اي بت ساقي بده شراب | مغني وقت آن آمد که بنوازي رباب |
| ||
| کاهنگ چين خطا بود از بهر بهر مشک ناب | اي دل نگفتمت که ز زلفش عنان بتاب |
| ||
| عجلو بالرحيل يا اصحاب |
|
طلع الصبح من وراء حجاب |
| |
| تا روز نخفتيم من و شمع جگرتاب | ديشب خبرت هست که در مجلس اصحاب |
| ||
| قند مصر از شور ياقوت تو چون شکر در آب | اي خط سبز تو همچون برگ نيلوفر در آب |
|
نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:22 | لینک
|