غروب شد....خورشيد رفت ....افتابگردان دنبال خورشيد مي گشت ... ناگهان ستاره اي چشمک زد .. افتابگردان سرش را پايين انداخت اري گلها هرگز خيانت نمي کنند

در يک روز بارانی با تو آشنا شدم؛

رفتيم، گفتيم، خنديديم ، چقدر خوش بوديم
خيس شديم!

و هنوز باران ميباريد که از هم گذشتيم؛ تو به سوئی رفتی و من به ديگر سو
خيس شديم!

..... و حالا وقتی باران می بارد نمی دانم بخندم يا گريه کنم؟ زيرِ باران کدام خاطره را نگاه دارم و کدام را بشويم

مو احوالم خرابه گر تو جویی		جگر بندم کبابه گر تو جویی
ته که رفتی و یار نو گرفتی		قیامت هم حسابه گر تو جویی

□

زخور این چهره‌ات افروته‌تر بی		تیر عشقت بجانم روته‌تر بی
مرا اختر بود خال سیاهت		ز مو یارا که اختر سوته‌تر بی

□

مرا دیوانه و شیدا ته دیری		مرا سرگشته و رسوا ته دیری
نمیدونم دلم دارد کجا جای		همیدونم که دردی جا ته دیری

□

زدست عشق هر شو حالم این بی		سریرم خشت و بالینم زمین بی
خوشم این بی که موته دوست دیرم		هر آن ته دوست داره حالش این بی

□

عزیزون از غم و درد جدایی		به چشمونم نمانده روشنایی
گرفتارم بدام غربت و درد		نه یار و همدمی نه آشنایی

□

ته که خورشید اوج دلربایی		چنین بیرحم و سنگین دل چرایی
به اول آنهمه مهر و محبت		به آخر راه و رسم بی وفایی