دنیای شعر

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت		از جان گله دارم که مرا زنده چرا داشت؟
اندوه جدایی ز کسی پرس که یک چند		دور فلک از صحبت یارانش جدا داشت
داغ دگر این است که از گریه بشستم		آن داغ که دامانت ز خون دل ما داشت

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:42 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:39 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

دلم در عاشقی آواره شد آواره تر بادا		تنم از بی‌دلی بیچاره شد بیچاره تر بادا
به تاراج عزیزان زلف تو عیاریی دارد		به خونریز غریبان چشم تو عیاره تر بادا
رخت تازه است و بهر مردن خود تازه تر خواهم		دلت خاره‌ست و بهر کشتن من خاره تر بادا
گرای زاهد دعای خیر میگویی مرا این گو		که آن آواره‌ی از کوی بتان آواره تر بادا
همه گویند کز خون‌خواریش خلقی بجان آمد		من این گویم که بهرجان من خون خواره تر بادا
دل من پاره گشت از غم نه زان گونه که به گردد		و گر جانان بدین شادست یا رب پاره تر بادا
چو با تردامنی خو کرد خسرو با دو چشم تر		به آب چشم پاکان دامنش همواره تر بادا

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:37 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:34 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:32 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:31 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

باعث مردن بلای عشق باشد مرا		راجت جان من آخر آفت جان شد مرا
نرگس او با دل بیمار من الفت گرفت		عاقبت درد محبت عین درمان شد مرا
کو گریبان چاک سازد صبح از این حسرت که باز		مطلع خورشید آن چاک گریبان شد مرا
دوش پیچیدم به زلفش از پریشان خاطری		عشق کامم داد تا خاطر پریشان شد مرا
سخت جانی بر نمی‌دارد سر کوی وفا		تا سپردم جان به جانان سختی آسان شد مرا
داستان یوسف گم‌گشته دانستم که چیست		یوسف دل پا در آن چاه زنخدان شد مرا
حسرت عشق از دل پر حسرتم خالی نشد		هر چه خون دیده از حسرت به دامان شد مرا
کام دل حاصل نکردم از صبوری ورنه من		صبر کردم در غمش چندان که امکان شد مرا
این تویی یا مشتری یا زهره یا مه یا پری		یا مراد هر دو عالم حاصل جان شد مرا
خانه‌ی شهری خراب از حسن شهر آشوب اوست		نی همین تنها فروغی خانه ویران شد مرا

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:30 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:28 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

به جان تا شوق جانان است ما را		چه آتش‌ها که بر جان است ما را
بلای سختی و برگشته بختی		از آن برگشته مژگان است ما را
از آن آلوده دامانیم در عشق		که خون دل به دامان است ما را
حدیث زلف جانان در میان است		سخن زان رو پریشان است ما را
چنان از درد خوبان زار گشتیم		که بیزاری ز درمان است ما را
ز ما ای ناصح فرزانه بگذر		که با پیمانه پیمان است ما را
ز بس خو با خیال او گرفتیم		وصال و هجر یکسان است ما را
سر کوی نگاری جان سپردیم		که خاکش آب حیوان است ما را
شبی بی روی آن مه روز کردن		برون از حد امکان است ما را
گریبان تو تا از دست دادیم		اجل دست و گریبان است ما را
به غیر از مشکل عشقش فروغی		چه مشکل‌ها که آسان است ما را

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:27 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

ببرد از من قرار و طاقت و هوش		بت سنگین دل سیمین بناگوش
نگاری چابکی شنگی کلهدار		ظریفی مه وشی ترکی قباپوش
ز تاب آتش سودای عشقش		به سان دیگ دایم می‌زنم جوش
چو پیراهن شوم آسوده خاطر		گرش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر پوسیده گردد استخوانم		نگردد مهرت از جانم فراموش
دل و دینم دل و دینم ببرده‌ست		بر و دوشش بر و دوشش بر و دوش
دوای تو دوای توست حافظ		لب نوشش لب نوشش لب نوش

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:26 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش		می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش
گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور		دور باد آفت دور فلک از جان و تنش
گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا		چشم دارم که سلامی برسانی ز منش
به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه		جای دل‌های عزیز است به هم برمزنش
گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد		محترم دار در آن طره عنبرشکنش
در مقامی که به یاد لب او می نوشند		سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش
عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت		هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش
هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال		سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش
شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است		آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:25 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش		گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش
دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند		خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش
جای آن است که خون موج زند در دل لعل		زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش
بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود		این همه قول و غزل تعبیه در منقارش
ای که در کوچه معشوقه ما می‌گذری		بر حذر باش که سر می‌شکند دیوارش
آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست		هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل		جانب عشق عزیز است فرومگذارش
صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه		به دو جام دگر آشفته شود دستارش
دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود		نازپرورد وصال است مجو آزارش

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:24 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش		بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش
ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال		مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار		کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش
تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست		راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام		هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش
نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید		این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش
ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند		دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش
کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود		عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:23 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:19 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

شوان استارگان یک‌یک شمارم		براهت تا سحر در انتظارم
پس از نیمه شوان که ته نیایی		زدیده اشک چون باران ببارم

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:16 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

خوش آن ساعت که یار از در آیو		شو هجران و روز غم سر آیو
زدل بیرون کنم جانرا بصد شوق		همی واجم که جایش دلبر آیو

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:13 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

زدست عشق هر شو حالم این بی		سریرم خشت و بالینم زمین بی
خوشم این بی که موته دوست دیرم		هر آن ته دوست داره حالش این بی

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:10 | لینک |

شنبه بیست و نهم بهمن 1384

مو احوالم خرابه گر تو جویی		جگر بندم کبابه گر تو جویی
ته که رفتی و یار نو گرفتی		قیامت هم حسابه گر تو جویی

نوشته شده توسط رضا وطنخواه در ساعت 20:9 | لینک |