دلبرا، در دل سخت تو وفا نیست چرا؟		کافران را دل نرمست و ترا نیست چرا؟
بر درت سگ وطنی دارد و ما را نه، که چه؟		به سگانت نظری هست و بمانیست چرا؟
هر که قتلی بکند کشته بهایی بدهد		تو مرا کشتی و امید بها نیست چرا؟
خون من ریزی و چشم تو روا می‌دارد		بوسه‌ای خواهم و گویی که: روانیست، چرا؟
شهریان را به غریبان نظری باشد و من		دیدم این قاعده در شهر شما نیست، چرا؟
من و زلف تو قرینیم به سرگردانی		من ز تو دورم و او از تو جدا نیست چرا؟
دیگران را همه نزدیک تو را هست و قبول		اوحدی را ز میان راه وفا نیست چرا؟

                                                       ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

                                                       ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

                                                    *****************

در کعبه اگر دل سوی غیرست ترا		طاعت همه فسق و کعبه دیرست ترا
ور دل به خدا و ساکن میکده‌ای		می نوش که عاقبت بخیرست ترا

                                                  ********************

روزی کبوتری به دامی فتاده بود                 می گفت من اسیر جفای زمانه ام

صیاد من ببین که فریبم دهد چنان              ازادیم گرفت و دهد آب و دانه ام

بال و پرم برید ، قفس تنگ کرد و رفت          آن پر شکسته گفت که وای اشیانه ام

آهی کشید و سوخت قفس را و دام را       می داد جان به حسرت و می گفت لانه ام

افسر تنعمات جهان دانه است و دام         منهم اسیر دانه و دام زمانه ام

سينـه  از  آتش  دل  در  غم جانانه بسوخـت آتشي  بود  در  اين خانه که کاشانه بسوخت تـنـم    از    واسـطـه    دوري   دلبر   بگداخت جانـم   از   آتـش   مهر   رخ  جانانه  بسوخـت سوز  دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع دوش  بر  من  ز  سر مهر چو پروانه بسوخـت آشنايي  نه غريب است که دلسوز من است چون  من  از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت خرقـه      زهد     مرا     آب     خرابات     بـبرد خانـه   عـقـل   مرا   آتش   ميخانه   بسوخت چون  پياله  دلم  از  توبه  که  کردم بشکسـت همچو لاله جگرم بي مي و خمخانه بسوخت ماجرا  کـم  کن  و  بازآ  که  مرا  مردم  چشـم خرقه  از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت ترک  افسانـه  بگو  حافـظ  و  مي  نوش دمي که نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت

فرق است میان آنکه یارش در بر

با آنکه دو چشم انتظارش بر در

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

غمي غمناك

شب سردي است و من افسرده
راه دوري است و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده
 مي كنم تنها از جاده عبور
 دور ماندند ز من آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غم ها
فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهاني
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر سحر نزديك است
هر دم اين بانگ برآرم از دل
واي اين شب چه قدر تاريك است
 خنده اي كو كه به دل انگيزم ؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم ؟
صخره اي كو كه بدان آويزم ؟
مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليك غمي غمناك است

جامه‌ی عرفان

تهیدست

دزد و قاضی

بهای نیکی

قهر

نگه دگر به سوي من چه ميكني؟
چو در بر رقيب من نشسته اي
به حيرتم كه بعد از آن فربيها
تو هم پي فريب من نشسته اي
به چشم خويش ديدم آن شب اي خدا
كه جام خود به جام ديگري زدي
چو فال حافظ آن ميانه باز شد
 تو فال خود به نام ديگري زدي
برو ... برو ... به سوي او مرا چه غم
تو آفتابي ... او زمين ... من آسمان
بر او بتاب ز آنكه من نشسته ام
به ناز روي شانه ستارگان
بر او بتاب ز آنكه گريه ميكند
در اين ميانه قلب من به حال او
كمال عشق باشد اين گذشتها
دل تو مال من تن تو مال او
تو كه مرا به پرده ها كشيده اي
چگونه ره نبرده اي به راز من ؟
گذشتم از تن تو زانكه در جهان
تني نبود مقصد نياز من
اگر بسويت اين چنين دويده ام
به عشق عاشقم نه بر وصال تو
به ظلمت شبان بي فروغ من
خيال عشق خوشتر از خيال تو
كنون كه در كنار او نشسته اي
تو و شراب و دولت وصال او
گذشته رفت و آن افسانه كهنه شد
تن تو ماند و عشق بي زوال او

رهگذر

يكي مهمان ناخوانده
ز هر درگاه رانده سخت وامانده
رسيده نيمه شب از راه ‚ تن خسته  ‚ غبار آلود
نهاده سر بروي سينه رنگين كوسن هايي
كه من در سالهاي پيش
همه شب تا سحر مي دوختم با تارهاي نرم ابريشم
هزاران نقش رويايي بر آنها در خيال خويش
و چون خاموش مي افتاد بر هم پلكهاي داغ و سنگينم
گياهي سبز ميروييد در مرداب روياهاي شيرينم
ز دشت آسمان گويي غبار نور بر مي خاست
گل خورشيد مي آويخت بر گيسوي مشكينم
نسيم گرم دستي حلقه اي را نرم مي لغزاند
در انگشت سيمينم
لبي سوزنده لبهاي مرا با شوق مي بوسيد
و مردي مي نهاد آرام با من سر بروي سينه ي خاموش
كوسنهاي رنگينم
كنون مهمان ناخوانده
ز هر درگاه رانده سخت وامانده
بر آنها مي فشارد ديدگان گرم خوابش را
آه من بايد به خود
 هموار سازم تلخي زهر عتابش را
و مست از جامهاي باده مي خواند كه آيا هيچ
باز در ميخانه لبهاي شيرينت شرابي هست
يا براي رهروي خسته
در دل اين كلبه خاموش عطر آگين زيبا
جاي خوابي هست ؟

ندارم چشم من، تاب نگاه صحنه سازيها

من يكرنگ بيزارم، از اين نيرنگ بازيها

زرنگي، نارفيقا! نيست اين، چون باز شد دستت

رفيقان را زپا افكندن و گردن فرازيها

تو چون كركس، به مشتي استخوان دلبستگي داري

بنازم همت والاي باز و، بي نيازيها

به ميداني كه مي بندد پاي شهسواران را

تو طفل هرزه پو، بايد كني اينتركتازيها

تو ظاهرساز و من حقگو، ندارد غير از اين حاصل

من و از كس بريدنها، تو و ناكس نوازيها

اي عشق، شكسته ايم، مشكن ما را

اينگونه به خاك ره ميفكن ما را

ما در تو به چشم دوستي مي بينيم

اي دوست مبين به چشم دشمن ما را

مدهوش کسی است که از شام تا سحر برای باختن هستی خویش

 به بهای نگاهی آماده است

پس آنکه بی باده آماده است دلداده است.

عصر ما عصر کسانیست که چند ساعت طولانی دوری را با دو دقیقه برابر میدانند.

عصر کسانیکه گله را نه تنها به حساب سنگین تر بودن وزنه عشق

طرف مقابل نمیگذارند، بلکه از بیان آن نیز احساس کسالت می کنند.

عصری که عشق را با الف بنویسند بهتر از این نمیشود.

ديدار تلخ  به زمين ميزني و ميشكني عاقبت شيشه اميدي را سخت مغروري و ميسازي سرد در دلي آتش جاويدي را ديدمت واي چه ديداري واي اين چه ديدار دلازاري بود بي گمان برده اي از ياد آن عهد كه مرا با تو سر و كاري بود ديدمت واي چه ديداري واي نه نگاهي نه لب پر نوشي نه شرار نفس پر هوسي نه فشار بدن و آغوشي اين چه عشقي است كه دردل دارم من از اين عشق چه حاصل دارم مي گريزي ز من و در طلبت بازهم كوشش باطل دارم باز لبهاي عطش كرده من لب سوزان ترا مي جويد ميتپد قلبم و با هر تپشي قصه عشق ترا ميگويد بخت اگر از تو جدايم كرده مي گشايم گره از بخت چه باك ترسم اين عشق سرانجام مرا بكشد تا به سراپرده خاك  خلوت خالي و خاموش مرا تو پر از خاطره كردي اي مرد شعر من شعله احساس من است تو مرا شاعره كردي اي مرد آتش عشق به چشمت يكدم جلوه اي كرد و سرابي گرديد تا مرا واله بي سامان ديد نقش افتاده بر آبي گرديد در دلم آرزويي بود كه مرد لب جانبخش تو را بوسيدن بوسه جان داد به روي لب من ديدمت ليك دريغ از ديدن سينه اي تا كه بر آن سر بنهم دامني تا كه بر آن ريزم اشك  آه اي آنكه غم عشقت نيست مي برم بر تو و بر قلبت رشك به زمين مي زني و ميشكني عاقبت شيشه اميدي را سخت مغروري و ميسازي سرد در دلي آتش جاويدي را