عزیزم بی تو هرگز

هر که گیرد به جهان دست یکی افتاده

بی گمان دست خداوند عوض خواهد داد

یاری که داد بر باد آرام وطاقتم را

ای وای اگر نداند قدر محبتم را

دیوانه مپندارم                   این گونه که می خندم

افسرده ترین کوهم                 با این همه لبخندم

دیوانه مپندارم                   چندی تحمل کن

بی شانه مباش این دم        دل بر تو که می بندم

بی نبض ونفس این جا      درنقش عروسکها

درخود گره ای کورم            این گونه که خواهندم

گرهم نفسی مانده              ایستاده ام برجا

بر خشکی این صحرا             طرحی است که افکندم

دیوانگی ام شاید                    راهی است که باید رفت

گه هروله گه آرام                   تا قصد خداوندم

در میکده ام جامی است                  تعمیدی ،اهورایی

من مست نخواهم شد                        گر به آن نپیوندم

هر گونه مپندارم                            من مست سکوت خویش

این گونه اگر بینی                           ره بر تو نمی بندم

راهی بجز اینم نیست                        گر هست نیم من آن

آسوده گذارم چون                            آسوده نمی خندم

 

عشق،عشق و عشق آمد

آنگاه آدم متولد شد

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده‌ام		چون نگاه آشنا از چشم یار افتاده‌ام
دست رغبت کس نمی‌سازد به سوی من دراز		چون گل پژمرده بر روی مزار افتاده‌ام
اختیارم نیست چون گرداب در سرگشتگی		نبض موجم، در تپیدن بیقرار افتاده‌ام
عقده‌ای هرگز نکردم باز از کار کسی		در چمن بیکار چون دست چنار افتاده‌ام
نیستم یک چشم زد ایمن ز آسیب شکست		گوییا آیینه‌ام در زنگبار افتاده‌ام
همچو گوهر گر دلم از سنگ گردد، دور نیست		دور از مژگان ابر نوبهار افتاده‌ام
من که صائب کار یکرو کرده‌ام با کاینات		در میان مردم عالم چه کار افتاده‌ام؟

خواری از اغیار بهر یار می‌باید کشید		ناز خورشید از در و دیوار می‌باید کشید
عالم آب از نسیمی می‌خورد بر یکدگر		در سر مستی نفس هشیار می‌باید کشید
شیشه‌ی ناموس را بر طاق می‌باید گذاشت		بعد ازان پیمانه‌ی سرشار می‌باید کشید
تا درین باغی، به شکر این که داری برگ و بار		برگ می‌باید فشاند و بار می‌باید کشید
آب از سرچشمه صائب لذت دیگر دهد		باده را در خانه‌ی خمار می‌باید کشید

 

تو را من دوست می‌دارم چو بلبل مر گلستان را مرا دشمن چرا داری چو کودک مر دبستان را چو کردم یک نظر در تو دلم شد مهربان بر تو مسخر گشت بی‌لشکر ولایت چون تو سلطان را به خوبی خوب رویان را اگر وصفی کند شاعر تو آن داری به جز خوبی که نتوان وصف کرد آن را دلم کز رنج راه تو به جانش می‌رسد راحت چنان خو کرد با دردت که نارد یاد، درمان را ز همت عاشق رویت بمیرد تشنه در کویت وگر خود خون او باشد بریزد آب حیوان را چو بیند روی تو کافر شود اسلام دین او چو زلف کافرت بیند نماند دین مسلمان را به عهد حسن تو پیدا نمی‌آیند نیکویان ز ماه و اختران خورشید خالی کرد میدان را بسی سلطان و لشکر را هزیمت کرد در یک دم شکسته دل که همره کرد با خود جان مردان را اگر چه در خورت نبود غزلهای رهی لیکن مکن عیبش که کم باشد اصولی قول نادان را وصالت راست دل لایق که شبها در فراق تو مددها کرد مسکین دل به خون این چشم گریان را همی ترسم که روز او سراسر رنگ شب گیرد از آن باکس نمی‌گویم غم شبهای هجران را وصال تو به شب کس را میسر چون شود هرگز که تو چون روز گردانی به روی خود شبستان را مرا گویی بده صد جان و بوسی از لبم بستان ندانستم که نزد تو چنین قیمت بود جان را به جان مهمان لعل تست چون من عاشقی مسکین از آن لب یک شکر کم کن گرامی‌دار مهمان را به هجران سیف فرغانی مشو نومید از وصلش که دایم در عقب باشد بهاری مر زمستان را

 *.*.*.*.*دوستي *.*.*.*.*
دوستي علف هرزه نباشد که برويد در خاک
دوستي( مي) نباشد که بريزيم در جام
کاش ميدانستي
دل بستن و کندن از اين بند نباشد آسان
دست من در طلب دخترکي است
که خطا ناکرده پشيمان باشد
دوستي خنده اجباري نيست
دوستي رقص صنوبرها نيست
و دل من آگاهست
و زمين سخت به خود مي لرزيد
باد بر شاخ درختان ميگفت:
با وفا همنفسي پيدا نيست !...
هر که در گوش دلم زمزمه اي سر ميداد
عشقشان عشق خياباني بود................
دوستي اشک يتيمي است که از ريشه جان مي آيد
دوستي عطرا قاقي ها نيست
چشم من خيره به ايوان بلند ابرهاست
من به دنبال تو ميگردم اي دوست
تو پيام آور شادي هايي
دوستي شايد بوسه مادر باشد وقت جان کندن طفل
دوستي شايد غم دريا باشد وقت افتادن ماهي در دام
من به دنبال تو ميگردم اي دوست
کاش مي دانستي ,کاش ميفهميدي
و به گوش همه ميگفتي تو
دوستي ما عشق ما
عشق خياباني نيست

 

حدود جواني

از شمال محدود است ، به آينده اي كه نيست
 به اضافه ي عم پيري و سايه ي مخوف ممات
 از جنوب به گذشته ي پوچي پر از خاطرات تلخ
 گاهي اوقات شيرين
 مشرق ، طلوع آفتاب عشق ، صلح با مرگ
شروع جنگ حيات
 مغرب ، فرسنگها از حيات دور ، آغوش تنگ گور
 غروب عشق ديرين
اين چه حدوديست ! آيا شنيده اي و ميداني ؟
 حدود دنياي متزلزلي است موسوم به : جواني

الرجاء كتابة البيانات التالية

زبان سكوت

 يك ساعت تمام ، بدون آنكه يك كلام حرف بزنم به رويش نگاه كردم
 فرياد كشيد : آخر خفه شدم ! چرا حرف نمي زني ؟
 گفتم : نشنيدي ؟ .... برو

گل سرخ و گل زرد

گل سرخي به او دادم ، گل زردي به من داد
 براي يك لحظه ناتمام ، قلبم از تپش افتاد
 با تعجب پرسيدم : مگر از من متنفري ؟
 گفت : نه باور كن ،نه ! ولي چون تو را واقعا دوست دارم ، نمي خواهم
پس از آنكه كام از من گرفتي ، براي پيدا كردن گل زرد ، زحمتي
به خود هموار كني

آهنگي در سكوت

بپيچ اي تازيانه ! خرد كن ، بشكن ستون استخوانم را
 به تاريكي تبه كن ، سايه ي ظلمت
بسوزان ميله هاي آتش بيداد اين دوران پر محنت
 فروغ شب فروز ديدگانم را
 لگدمال ستم كن ، خوار كن ، نابود كن
 در تيره چال مرگ دهشتزا
اميد ناله سوز نغمه خوانم را
 به تير آشياسوز اجانب تار كن ، پاشيده كن از هم
پريشان كن ، بسوزان ، در به در كن آشيانم را
بخون آغشته كن ، سرگشته كن در بيكران اين شب تاريك وحشتزا
 ستمكش روح آسيمه ، سر افسرده جانم را
 به درياي فلاكت غرق كن ، آوازه كن ، ديوانه ي وحشي
 ز ساحل دور و سرگردان و تنها
 كشتي امواج كوب آرزوي بيكرانم را با وجود اين همه زجر و شقاوتهاي بنيان كن
 كه مي سوزاند اينسان استخوان هاي من و هم ميهنانم را
 طنين افكن سرود فتح بيچون و چراي كاررا
سر مي دهم پيگير و بي پروا ! و در فرداي انساي
 بر اوج قدرت انسان زحمتكش
 به دست پينه بسته ، ميفزارم پرچم پرافتخار آرمانم را

تو جفاکن که از اینسوی وفاداری هست		طاقت و صبر مرا حوصله‌ی خواری هست
با دلم هر چه توان کرد بکن تا بکشد		کز من و جان منش نیز مددکاری هست
می‌خرم مایه هر شکوه به صدشکر ز تو		من خریدار، گرت جنس دل آزاری هست
گرد زنجیر به مژگان ادب پاک کند		آنکه در قید کسش ذوق گرفتاری هست
ما به دامان تو نازیم که پاکست چو گل		ورنه در شهر بسی لعبت بازاری هست
شکر جورش کن و خشنودی او جو وحشی		که درازست شب حسرت و بیداری هست