در نفرین:

آنکه از چشم تو افکند مرا بی تقصیر

                               چشم دارم به همین درد گرفتار شود

                               **********

هر آنکس فکندم جدا از عزیزان

                       الهی به مرگ عزیزان نشیند

                        ***********

امید که هرگز به دل خوش ننشیند

                          انکس که ترا گفت که با من ننشینی

                          **********

ای خداوند یکی یار جفا کارش ده

                          دلبر عشوه گر سرکش خونخوارش ده

تا بداند که شب ما به چه سان میگذرد

                         درد عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

                                 ************

از امروز می خواهم تغییراتی در وبلاگم ایجاد کنم

بدین صورت که تحت عناوین مختلف "تک بیتی" یا "دو بیتی"هایی

برای شما عزیزان بنویسم.

عنوان از شما = شعر از من

برای شروع:

در شکایت از سست عهدی و بیوفایی:

آنروز که تعلیم تو می کرد معلم

                            بر لوح تو ننوشت مگر حرف وفا را؟

                              **********

دیده ام دفتر پیمان وفا حرف به حرف

                            نام خوبان همه ثبت است ،همین نام تو نیست

                              ************

جور و بیداد غایتی دارد

                   بی وفایی نهایتی دارد

                               ************

بیوفا بین که نپرسید پس از رفتن من

                             که کجا رفت و چرا رفت و چه آمد بسرش؟

از نظرات خود مرا بی نصیب نگذارید. منتظرم.

 

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سياه پوشم مكن

چون صبا در جستجو خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

معصوم جان

بی تو تنهای تنهایم

خدایا عاشقش هستم ،خدا دستم به دامانت

مگیر او را دگر از من ، که میگیرم گریبانت

ای که دل بردی ز دلدار من،آزارش مکن

آنچه او کرده است با من ،تو در کارش مکن

هنوز آن روی زیبا یادم آید

                          هنوز آن لعل خندان نگه سوز

                          هنوز آن چشم گویا یادم آید

هنوز آن ژاله ها کان شب فشاندی

ز چشم مست شهلا ، یادم آید

                          هنوز آن شب که سر بر دامن من

                          نهاده  بودی   آنجا ،  یادم  آید

هنوز آن شب که می بو ئیدمت موی

چنان شب بوی بویا، یادم آید

                         هنوز آن شب که می گفتی"مبادا

                         فراموشم کنی ها!" یادم آید

سخن می گفتمت تا از جدایی

تو می گفتی : مبادا ! یادم آید

                         هنوز آن روزها کامید دیدار

                         می افکندی به فردا یادم آید

که می گفتی چو می رفتم ز سویت:

مرو ، یا زود باز آ، یادم آید

                         که می گفتم چو میرفتی ز سویم:

                         مرو ، باز آ   خدا را   یادم آید

که می پر سید در پایان هر هجر

لبت حال لب ما   یادم آید

                         هنوز آن دست در دست تو گشتن

                         به باغ و دشت و صحرا یادم آید

قرار و وعده و سوگند و پیمان

فراموشت شد، اما یادم آید

                         حساب سال و ماهم نیست اما

                         گرفتار توام تا  یادم آید

ما را ز یاد می توان برد

                            از خاطر ما نمی توان رفت

                            سر نه چیزیست که در پای عزیزت فکنم

                               گر به پای تو دلآرا نکنم، گو چه کنم؟

                              هر کجا پای نهد بوسه زنم جایش را

                                  که فدای تن و جان تو شو د جان و تنم

بوسه راه خانه تو تا من است
بوسه رقص روح در جشن تن است

بوسه نقب عطر در شبهاى ماست
بوسه شهد عشق بر لبهاى ماست

بوسه سهم آدم از عصيانگريست
بوسه تنها ارث حوا از پريست

بوسه عاشق را تسلى مى‏دهد
بوسه عارف را تجلى مى‏دهد

وقت بوسيدن بدن رم مى‏كند
جسم ما جان را مجسم مى‏كند

 
بوسه تشييع تمام واژه‏هاست
بوسه بعد از اختتام واژه‏هاست

هر چقدر از بوسه واگويم كم است
بوسه فرق جانور با آدم است

بوسه گاهى گريه باران مى‏شود
مثل اندوه بهاران مى‏شود

بوسه كودك بهار مادر است
بوسه مادر گلى خواب آور است

کاش میداد خدا هر نفسم جانی چند

                                 تا به هر گام تو می کردم قربانی چند

                                                    (فروغی بسطامی)

دوستت دارم 

           بی نهایت

                    با صداقت

                              تا قیامت

کاشکه يه روز با همديگه سوار قايق مي شديم

دور از نگاه ادما هر دومون عاشق مي شديم

کاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا مي گرفت

گلاي سرخ دلمون کاش بوي دريا مي گرفت

کاش تو هواي عاشقي ليلي و مجنون مي شديم

باد که تو دريا مي وزيد ما هم پريشون مي شديم

کاش که يه ماهي قشنگ براي ما فال م يگرفت

برامون از فرشته ها امانتي بال مي گرفت

کاشکه به جز من هيچ کسي اين قدر زياد دوسِت نداشت

يا که دلت عشق منو اول عشقاش مي گذاشت

 

در لحظاتی که چون باد در گریزند..
در روز هائی که پر هیاهو و سراسیمه در گذرند
عشقی پایدار قلب تو را فرا خواهد گرفت
ولی فقط یکبار
آنگاه که نوبت تو فرا میرسد
به سادگی آن را فرو مگذار
چون در چشم به هم زدنی عشق میمیرد و بخت میگریزد
و ناقوس تنهائی در زوایای وجودت طنین انداز میگردد
لحظه ای که سرنوشتدر گوش تو نجوا میکند
و عشق در قلبت میشکفد
تردید مکن زیرا سرانجام ارزش آن را در خواهی یافت
آنگاه که عشقی پایدار تنها یک بار به تو روی می آورد
فقط همین یک بار

 

---

تقديم به بهترين بهترين من
عزیزم نازنینم مهربانم
تمنای دلم آرام جانم
سلامی چون محبت گرم و پرشور
به شمعی کو شده از پروانگان دور
تراشد دل زهر حرفی بهانه
که وصفی از تو آرد در میانه
سلامی دوستانه عاشقانه
بر آن پیکان غربت را نشانه
برآن شمعی که دور ازمحفل ماست
ولیکن باز جایش در دل ماست
بهر محفل که یاران می نشینند
نشد خالی شبی جایت نبینند
شده حال دل ما مشکل ما
که هم دوری و هم اندر دل ما
به یاد آریم از مهر وصفایت
کند دلهای ما هرشب هوایت
(عماد خراساني

به مهر تو ای ماه زیبا قسم

به چهر تو ای مهر رخشا قسم

به آن سینه همچو صبح بهار

به آن زلف چون شام یلدا قسم

به آن شکرین خنده نوشبار

به آن دیدگان فریبا قسم

به آهی که از سینه ای سوخته

کشد شعله تا عرش اعلا قسم

به اشکی که از دیده عاشقی

به دامن چکد ژاله آسا قسم

به آن دردمندی که نومید وار

فرو بسته چشم از مداوا قسم

                                        به گم کرده راهی که از کاروان

                                        جدا مانده افتاده از پا قسم

                                        به خونین جگر لاله داغدار

                                        که بنشسته تنها به صحرا قسم

                                        به جانهای از عاشقی بیقرار

                                        به دلهای عاشق شیدا قسم

به آن ناله هایی که پر میکشند

بسوی خدا نیمه شبها قسم

به عمری که در آرزویت گذشت

به دیروز و امروز و فردا قسم

به دلدادگانی پریشان چو من

که در کوی یارند رسوا قسم  

                  به آیین طنازی و دلبری

                 به"شیرین"به"لیلا"به"عذرا"قسم

                 به آن آتشین پرتو ایزدی 

                 که تابید بر طور سینا قسم

                 اگر میشناسی خداوند را 

                 به ذات خداوند یکتا قسم

      که عشقت ز دل رفتنی نیست نیست

    به       پروردگار         توانا             قسم