<sub><sup>گلستانی
که تمام گل هايش را
از سرشاخه ها چيده اند

دنيای بی تو!</sup></sub>

تو هنوز امید داری

اگر مي تواني به غروب آفتاب نگاه كني و لبخند بزني ،پس هنوز اميد داري. اگر مي تواني زيباي را در رنگ هاي يك گل كوچك پيدا كني ،پس هنوز اميد داري. اگر مي تواني خوشي و شادماني را در حركت يك پروانه پيدا كني ،پس هنوز اميد داري. اگر لبخند يك كودك ،قلب تو را گرم و پر حرارت مي سازد ،پس هنوز اميد داري. اگر مي تواني خوبي را در انسان ها مشاهده كني ،پس هنوز اميد داري. اگر قطرات باران كه بر سقف خانه مي چكند ،لالايي آرام بخشي را براي تو بگويد ،پس هنوز اميد داري. اگر منظره يك رنگين كمان ،هنوز هم باعث مي شود كه تو با شگفتي به آن خيره شوي ،پس هنوز اميد داري. اگر آدم هاي جديد را با نشاني از شور و شوق و خوش بيني ملاقات ميكني ،پس هنوز اميد داري. اگر هنوز هم به كساني كه با تو در ارتباط هستند ،دست دوستي و ياري مي دهي ،پس هنوز اميد داري. اگر هنوز هم با دريافت يك كارت يا نامه غير منتظره ،احساس خوشايندي داري ،پس هنوز اميد داري. اگر در جستجوي زمان يا مكاني براي آرامش و تفكر هستي ،پس هنوز اميد داري. اگر مي تواني به گذشته نگاه كني و لبخند بزني ،پس هنوز اميد داري. اگر هنگامي كه با حادثه اي نا گوار مواجه شدي يا هنگامي كه گفته مي شود همه چيز بي فايده است ،هنوز هم مي تواني به بالا نگاه كني ،پس هنوز اميد داري. اميد ،پديده شگفت انگيزي است .گاهي تسليم مي شود ، گاهي تحريف مي شود و گاهي اوقات پنهان مي شود ،اما به ندرت شكست مي خورد. هنگامي كه هيچ چيز ديگري نمي تواند ما را ياري دهد ، اميد ما را زنده نگاه مي دارد.هنگامي كه چشمان ما نمي تواند مسير را مشاهده كند ،اميد قدم هاي ما را در مسير صحيح قرار مي دهد. هنگامي كه روح ما در مسير زندگي سرگردان است اميد ما را به حركت وا مي دارد. اميد ، يك پديده شگفت انگيز است ،چيزي است كه در راه بازگشت به ما نيرويي دوباره مي بخشد.اميد مي تواند نور و روشنايي را به تاريك ترين مكان ها وارد كند. پس هرگز اميد را از دست ندهيد.

********************

کلیدها

*زماني كه دري از شادي به روي شما بسته مي شود، در ديگري باز خواهد شد.اما معمولا ما آنقدر به در بسته نگاه مي كنيم ، كه در باز شده را نمي بينيم.   *بهترين دوست ، كسي است كه با وي بر روي نيمكتي بنشينيم ، بدون اينكه حرفي بزنيم حس كنيم بهترين مكالمه عمر خود را داشته ايم.   *در جاده ي زندگي ، به سرعت حركت نكنيد تا از زيبايي هاي اطراف لذت ببريد.زندگي سفري است كه بايد پله پله ، پيموده شود.   *به دنبال كسي بگرديم كه لبخندي بر روي لب هاي ما بنشاند ،زيرا با يك لبخند زندگي برايمان زيباتر مي شود.   *بهترين راه براي دريافت عشق ، بخشيدن آن است و مخفي كردن عشق سريع ترين راه از دست دادن آن.   *با مقايسه كردن خود با ديگران ، ارزش هايتان را دست كم نگيريد ،زيرا همه ي ما با هم تفاوت داريم.   *از مواجه شدن با خطرات نهراسيد.اين تنها شانسي هست كه مي توانيد شجاعت را بياموزيد.   *تا زماني كه چيزي را از دست نداده ايم ، به ارزش آن واقف نيستيم.   *تا زماني كه چيزي براي بخشيدن داريد ، صحنه را خالي نكنيد.   *روشن ترين آينده ، بر پايه فراموش كردن گذشته استوار است.

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪۵

عشق دریایی

ماه و خورشید و ستاره یکطرف            تو یکطرف      نرگس  و لادن و لاله   یکطرف            تو یکطرف        عطرِ دیدارِ دوباره ات  خداخدای من      بوی گلهای بهاره یکطرف                  تو یکطرف        نبض ِ گیسوی تو را گرفتن   آرزوی من      آخر ِ هر چه بهانه یکطرف                 تو یکطرف             زلفِ مهتاب و سکوتِ سبز و شانۀ نسیم      شرم ِ شیرین ِ شبانه یکطرف               تو یکطرف        بی تو شاه بیتِ غزل ، گداترین ِ بیت هاست      بهترین شعرِ زمانه یکطرف                تو یکطرف        عشق دریایی من ! به رنگِ آبی ات قسم      که کران تا به کرانه یکطرف               تو یکطرف

سلام به آنها که با تمام وجود به " عشق" خود وفادارند

سلام به یگانه ناجی قلبم

به تمام هستی ام

به تمام وجودم

سلامی چو بوی خوش آشنایی

                                 بدان مردم دیده روشنایی

درودی چو نور دل پارسایان

                                 بدان شمع خلوتگه پارسایی

به عشق بزرگم "معصوم"

ز چشمم هر چه دور افتی، به دل نزدیکتر باشی

ترا کی می تواند روزگار از یاد من  گیرد ؟

 

 با هم تا همیشه

 

آمدی و خوبی آوردی

خوبی دلم را مهيای پذيرش عشق ساخت

و عشق آمد

و چون آمد

جوان شدم

سر تا پای

و با شور و نشاط نوشتم

نوشتم از جوانی

از مستی

از شوريدگی

و از عشق

در دفتر يادم.

و يادم همه و همه

از عشق تو لبريز شد.

آه . . .

 

زندگی رسمخوشایندی است

زندگی بال پری دارد باوسعت مرگ

پرشی دارد اندازه عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من وتو برود

زندگی جذبه دستی است که میچیند

زندگی تجربه شب پره در تاریکی است

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی میپیچد

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست

لمس تنهایی ماه

فکر بوییدن گل درکره ای دیگر

زندگی گل به (توان)ابدیت

زندگی (ضرب)زمین و ضربان دل ها

 

بعد من در ذهن تو یکنام میماند به جا               اتش یک عشق بی فرجام میماند به جا

بی تو ارام از کنار خاطراتت میروم                     یاد من در سایه ابهام میماند به جا

ماچرا از هم گذشتیم این سوالی سخت بود                 پاسخش در پرده ابهام میماند به جا

 

عمری را
چه راحت
به خاطر هم حرف زدیم
نشستیم
خواندیم
و رفتیم
کاش می شد یک لحظه فقط یک لحظه
به خاطر هم گر یه کنیم

 

برون شو اي غم از سينه كه لطف يار مي آيد
تو هم اي دل زمن گم شو كه آن دلدار مي آيد
نگويم يار را شادي كه از شادي گذشتست او
مرا از فرط عشق او ز شادي عار مي آيد
مسلمانان مسلمانان مسلماني ز سر گيرد كه
كفر از شرم يار من مسلمان وار مي آيد
در و ديوار اين سينه همي درد ز انبوهي
كه اندر در نمي گنچد پس از ديوار مي آيد.

 

زندگي يعني چكيدن همچو شمع از گرمي عشق
زندگي يعني لطافت گم شدن در نرمي عشق
زندگي يعني دويدن بي امان در وادي عشق
رفتن و اخر رسيدن بر در ابادي عشق

ديوانه وار پشت سرت راه ميروم يك كهكشان دلم كه پي ماه ميروم
موساي عاشقم كه به وحي خداي عشق
با دختر شعيب سر چاه ميروم
خوبي چنان كه عاشق خود ميشوي خودت
من سر به خاكت اي بت خودخواه ميروم
ناگفته اند اذان به نماز ايستاده ام
فتواي چشم توست كه بيگاه ميروم

با چشمان تو
مرا به الماس ستارگان
نيازي نيست
با اسمان بگو

 

گربه بازوي قوي رستم دستان باشي
گربه گنج وزرو مال همچو قارون باشي
گر به صورت به جهان يوسف كنعان باشي
اخرازدست اجل خسته ونالان باشي

 

 

احساس می کنی که زمين بی قواره است!
انگار هر وجب دو سه فرسنگ می شود!
باران بدون عاطفه خشکی می آورد
رنگين کمان يخ زده بی رنگ می شود
هر کس به جز عزيز دلت يک غريبه است
وقتی دلت برای دلی تنگ می شود!!!

 

 

وقتی دلی برای دلی تنگ می شود
انگار پاي عقربه ها لنگ می شود!
تکراريند پنجره ها و ستاره ها
خورشيد بی درخشش و گل، سنگ می شود
پيغام آشنا که ندارند بلبلان
هر ساز و هر ترانه بد آهنگ می شود

 

منتظر باش اما معطل نشو
تحمل كن ولي توقف نكن
قاطع باش ولي لجباز نباش
صريح باش اما گستاخ نباش
بگو اره ولي نگو حتما
بگو نه ولي نگو ابدا

 

يادمان باشد از امروز جفائي نكنيم
گرچه در خويش شكستيم صدائي نكنيم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق زهر بي سر وپائي نكنيم

 

شبي غمگين ، شبي باراني شبي سرد
مرا در غربت فردا رها کرد
دلم در حسرت ديدار او ماند
مرا چشم انتظار کوچه ها کرد
به من ميگفت تنهايي غريب است
ببين با غربتش با من چه ها کرد
تمام هستي ام بود و ندانست
که در قلبم چه آشوبي به پا کرد
او هرگز شکستم را نفهميد
اگر چه تا ته دنيا صدا کرد

لطفا ( نظر) یادتون نره

---

زمين دلگيــر همــچون عـصــر كــوچ ايل مي باشد

زمان بي تو چنـان سرگشته در تعجيل مي باشد

چنان از عشق خالي شد زمين بعد از تو كه انگار

زمـان بـــرگشتـــه وقــت مــــردن هابيل مي باشد

پس از تو عشق ممنوع است بنويسيد بر قلبم

كه دل تــا اطــــلاع ثانـــــــوي تعطيل مي باشد

بيا در كوچه هاي تنگ غربت براي هر غريبي سايه باشيم
. بيا هر شب كنار نور يك شمع به فكر پيچك همسايه باشيم
 
 اگر صد بار قلبي را شكستيم بيا يك بار با احساس باشيم
. بيا در يك شب آرام و مهتاب كمي هم صحبت يك ياس باشيم
 
 بيا وقتي كه باران باز باريد براي تر شدن آماده باشيم 
 
   ما همه روزي از اينجاميرويم
كاش اين پرواز را باور كنيم

××××××××××××××

 

---

 

خدايا: "عقده "ي مرا از دست "عقيده" ام مصون بدار.
خدايا: به من قدرت تحمل عقيده ي" مخالف" ارزاني كن.
خدايا: مرا آگاه و هوشيار دار تا پيش از شناختن "درست "و" كامل" كسي ,يا فكري ,_مثبت يا منفي _ قضاوت نكنم.
خدايا: مرا,در ايمان ,"اطاعت مطلق" بخش تا در جهان" عصيان مطلق" باشم.
خدايا: به به ما انسانها ..بفهمان كه : آدم از خاك است,بگو كه:يك پديده ي مادي نيز به همان اندازه خدايا را معني مي كند كه يك پديده ي غيبي ,در دنيا همان اندازه خدا وجود دارد كه در آخرت.
خدايا: به من "زيستني" عطا كن كه در لحظه مرگ بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است. حسرت نخورم, و "مردني" عطا كن كه بر بيهودگيش,سوگوار نباشم.
بگذار تا آنرا من ,خود انتخاب كنم اما آنچنان كه تو دوست مي داري.
خدايا: چگونه زيستن را توبه من بياموز,
چگونه مردن را خود خواهم دانست.
خدايا: رحمتي كن تا ايمان , نام و نان برايم نياورد,قوتم بخش تا نانم را _ و حتي نامم را در خطر ايمانم افكنم
خدايا : به هر كه دوست مي داري بياموز كه: عشق از زندگي كردن بهتر است,وبه هر كه دوست تر مي داري,بچشان كه : دوست داشتن از عشق برتر

 

 ************

 

به راستي که خدا آنجا که به عقل بشر نمي رسد دري مي گشايد.
اين حقيقت را دريابيد و محکم به آن بچسبيد.
اگر از احساس خود ناراضي هستيد،
تصورات خود را عوض کنيد!ا 

 

 

روايت عشق

 

در پي آن نگاه هاي بلند
حسرتي ماند و
آه هاي بلند

                           از استاد فریدون مشیری

0000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000
0000000777770000000777770000000
0000077777777700077777777700000
0000777777777770777777777770000
0000777777777777777777777770000
0000777777777777777777777770000
0000077777777777777777777700000
0000007777777777777777777000000
0000000077777777777777700000000
0000000000777777777770000000000
0000000000000777770000000000000
0000000000000007000000000000000
0000000000000000000000000000000

سلام

      غنچه با دل گرفته گفت:

            زندگی 

                      لب ز خنده بستن است

                                        گوشه ای درون خود نشستن است

      گل به  خنده گفت:

           زندگی

                     شکفتن است

                                   با زبان سبز راز گفتن است

                          گفت و گوی غنچه و گل از درون باغچه

                                   با هم به گوش میرسد

                       تو به چه فکر می کنی  راستی کدامیک راست گفته اند

                                     من که فکر میکنم

                          گل به راز زندگی اشاره کرده است

                              هرچه باشد او گل است

                               گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است   

                             شما فکر میکنین کدوم راست گفته؟

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

---

سلام يادمان باشد:

اگر به کسي بد بگويي:

 اگر به کسي بد بگويي و او واکنشي نشان ندهد همه انرژي منفي آن موقعيت متوجه خودت خواهد شد. بد خواستن براي ديگران بد گو يي فحاشي و نفرين همه از جمله مواردي هستند که مي توانند وضع تو را بدتر کنند. وقتي از کسي يا چيزي بدت مي آيد از آن فاصله بگير.

 ***************

انرژي نهفته:

 وقتي حس مي كني دوست داري مثلاً پاهايت را تكان دهي اين كار را بكن، انرژي نهفته اي در بدنت هست كه از اين طريق مايل است به بيرون راه يابد. اين انرژي شايد خشم يا غم پنهاني باشد كه تغيير شكل داده فرصت بده تا از وجودت رخت بربندد.

***************

با خودت حرف بزن:

 اگر كسي را نداري، با خودت حرف بزن. اين باور ساده لوحانه را كنار بگذار كه اگر با خودت حرف بزني ديگران فكر مي كنند ديوانه اي! حرف زدن با خود كار عاقلانه ايست. چرا كه عاقل مي داند حرفهايي كه بايد زده شوند اگر ناگفته بمانند در جايي از ذهن به شكل يك انرژي منفي پنهان شده و به نحو نامناسبي ناگهان بروز مي كنند.

***************

 

 

 من از خدا خواستم به من توان و نيرو دهد و او بر سر راهم مشکلاتي قرار داد تا نيرومند شوم

من از خدا خواستم به من عقل و خرد دهد و او پيش پايم مسائلي گذاشت تا آنها را حل کنم

من ازخدا خواستم به من ثروت عطا کند و او به من فکر داد تا براي رفاهم بيش تر تلاش کنم

 من از خدا خواستم به من شهامت دهد و او خطراتي در زندگيم پديد آورد تا بر آنها غلبه کنم

من از خدا خواستم به من عشق دهد و او افراد زجر کشيده اي را نشانم داد تا به آنها محبت کنم

من از خدا خواستم به من برکت دهد و خدا به من فرصت هايي داد تا از آنها بهره مند شوم

 شايد من ظاهراٌ هيچ کدام از چيز هايي را که از خدا خواستم ،

دريافت نکردم ولي به همه ي چيز هايي که نياز داشتم ،

 رسيدم

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

خداحافظ كلامي تلخ و غمگين است.

سلام بالاخره روزي كه نبايد مي رسيد رسيد.    امشب من خود كشي خواهد كرد مني كه عاشق تو بود امشب پايان عشق من است   عشقي پاك عشقي مقدس عشق افلاطوني عشق دو نيمه سيب امشب من خود كشي خواهد كرد و تمام وجودش در مرگش به سوگ خواهد نشست من به تو تعلق نداشت و تو به روياهاي من تعلق نداشتي تو از دنياي ديگري بودي و من از دنياي ديگر امشب من به خود و عشقش پايان خواهد داد و فرداي بزرگ متولد خواهد شد امشب هزاره ققنوس عشق من است و فردا از خاكسترش من ديگر متولد خواهد شد ومني كه ديگر عاشق تو نيست اما دوستت دارد كسي كه سوگوار مرگ عشق خويش است. چه باك عشقم نتوانست نگاهش دارد. هر خداحافظي اندكي مردن است خاموشي سر آغاز فراموشي چه كوتاه است عشق و چه دراز است فراموشي دلم به لز دست دادنت راضي نبود گرچه اين آخرين رنجي است كه او به من ميدهد و اين آخرين جمله اي است كه برايش مي نويسد.: اي كاش اينطوري نمي شد.مراقب خودت باش.خداحافظ اي دوست داشتني ترين عشق من.

******************

 

عاقبت روزي فرا خواهد رسيد
که سر انگشت فلک
طالع سعد به کار من وتو مي سازد
عاقبت روزي فرا خواهد رسيد
که من عاشق تو
به تمناي نگاهت دل خود مي بازد
عاقبت يک روز ميدانم که من
زير سقف آسمان بيکران
مي گذارم سر بروي شانه ات
عاقبت يک روز ميدانم که من
يک بغل نيلوفر آبي عشق
مي فشانم بر قد دردانه ات
اي تو اي نابترين
اي تو ناياب ترين
عاشقي هست که در حسرت تو مي سو زد
و به عشقت شب خود را به سحر مي دوزد
اي تو اي دختر عشق
خبري هست که با باد صبا مي گويم
و نشان رخ دلجوي تو را
در دل حادثه ها مي جويم
اي تو اي پاکترين
اي غزلناکترين
در گذرگاه فصول
قلب خود را چو چراغي
به سر ناروني خواهم کاشت
تا نسيمي ز شميم خوش تو
خبري تازه بيارد به برم
من تو را خواهم داشت
اي تو جذابترين
پر تب و تاب ترين
باغبانم من اگر
قدمت بر سر گلزار دلم بگذاري

                 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

راز گل سرخ

کار ما نيست شناسايي گل سرخ کار ما شايد اين است که در افسوس گل سرخ شناور باشيم سهم من از گل سرخ يک نگاه گيراست به گل سرخ نگاه کنيد راستش را بگوييد عاشقش نشديد اگر نگاه ما بر گل سرخ اسماني باشد عطرش که بر مشام ما ميرسد عطر تمام احساس عاشقان است سهم تو از گل سرخ اين است گل سرخ وقتي که مرد و خشکيد ان را رها ميکني يا در ابش مياندازي سهم ما از گل سرخ يک زيبايي محض است زيبايي که حسش بردلها تا ابد مي ماند دلهايتان اسماني لبهايتان خندان و حضوراتان جاودان نظر يادتون نره!!! ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

بي تو مي ميرم
	خيال کردم اگه يه روز نباشم مي تونم يه کمي ازت جدا شم همه گفتن واست چشم انتظاره اخه اون طفلکي ياري نداره!!! گمون کردم اگه باهات نباشم مي تونم يه کمي سر به هوا شم حالا ديدم يه روز بيش از هزاره ديدم چشماي نازت بي قراره خيال کردم يه روز بي تو مي تونم حالا برگشته ام پيشت دوباره بدوني خوب من اي مهربونم يه روز بي تو ديگه من نمي تونم.

                                 *******************

 

ترا من چشم در راهم شباهنگام

 

كه مي گيرند در شاخ سايه ها رنگ سياهي

 

وزان دلخستگانت راست اندوهي فراهم

 

شباهنگام

 

در آندم كه بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

 

در آن نوبت كه بندد دست نيلوفر به پاي سرو كوهي دام

 

گرم ياد آوري يا نه , من از يادت نمي كاهم 

 

ترا من چشم در راهم

                                                         ~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

آه, اگر بتوانم روزي, آه درختي باشم کوچک و تنها تنها به اندازه سايباني کوچک که در زير چترم عابري خسته دمي کوتاه بياسايد چه زيبا مي شوم من و چه مغرور آه, اگر بتوانم روزي, آه ستوني باشم من لاغر و بي سقف بي جفت و بي نفس تنها به اندازه گرده هاي ره گم کرده اي بي کس که دمي کوتاه حتي خس خس نفسهايش را در تن بي رمق من بدمد و گرد و غبار لباسهايش را در ريه هاي فرتوت من چه زيبا ميشوم و چه مغرور آه, اگر بتوانم روزي, آه جزيره اي باشم من تنها و غمزده کوچک و ناچيز تنها به اندازه عشقبازي دو موج جوان تنها به اندازه کف خورک دريايي ژرف چه زيبا ميشوم من و چه مغرور........ %%%%%%%%%%%%%%% عاقبت روزي فرا خواهد رسيد که سر انگشت فلک طالع سعد به کار من وتو مي سازد عاقبت روزي فرا خواهد رسيد که من عاشق تو به تمناي نگاهت دل خود مي بازد عاقبت يک روز ميدانم که من زير سقف آسمان بيکران مي گذارم سر بروي شانه ات عاقبت يک روز ميدانم که من يک بغل نيلوفر آبي عشق مي فشانم بر قد دردانه ات اي تو اي نابترين اي تو ناياب ترين عاشقي هست که در حسرت تو مي سو زد و به عشقت شب خود را به سحر مي دوزد اي تو اي دختر عشق خبري هست که با باد صبا مي گويم و نشان رخ دلجوي تو را در دل حادثه ها مي جويم اي تو اي پاکترين اي غزلناکترين در گذرگاه فصول قلب خود را چو چراغي به سر ناروني خواهم کاشت تا نسيمي ز شميم خوش تو خبري تازه بيارد به برم من تو را خواهم داشت اي تو جذابترين پر تب و تاب ترين باغبانم من اگر قدمت بر سر گلزار دلم بگذاري @@@@@@@@@@@@@@@@ کار ما نيست شناسايي گل سرخ کار ما شايد اين است که در افسوس گل سرخ شناور باشيم سهم من از گل سرخ يک نگاه گيراست به گل سرخ نگاه کنيد راستش را بگوييد عاشقش نشديد اگر نگاه ما بر گل سرخ اسماني باشد عطرش که بر مشام ما ميرسد عطر تمام احساس عاشقان است سهم تو از گل سرخ اين است گل سرخ وقتي که مرد و خشکيد ان را رها ميکني يا در ابش مياندازي سهم ما از گل سرخ يک زيبايي محض است زيبايي که حسش بردلها تا ابد مي ماند دلهايتان اسماني لبهايتان خندان و حضوراتان جاودان نظر يادتون نره!!! %%%%%%%%%%%%%% بي تو مي ميرم خيال کردم اگه يه روز نباشم مي تونم يه کمي ازت جدا شم همه گفتن واست چشم انتظاره اخه اون طفلکي ياري نداره!!! گمون کردم اگه باهات نباشم مي تونم يه کمي سر به هوا شم حالا ديدم يه روز بيش از هزاره ديدم چشماي نازت بي قراره خيال کردم يه روز بي تو مي تونم حالا برگشته ام پيشت دوباره بدوني خوب من اي مهربونم يه روز بي تو ديگه من نمي تونم. """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

امروز محتاج توام

به جاي دسته گل بزرگي كه فردا بر قبرم نثار مي كني

امروز با شاخه گل كوچكي يادم كن

بجاي سيل اشكي كه فردا بر مزارم مي ريزي

امروز با تبسم مختصري شادم كن

بجاي آن متن های تسليت گويی كه فردا در روزنامه ها برايم مي نويسي

امروز با پيام كوچكي خوشحالم كن

من امروز به تو نياز دارم نه فردا

                  ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

كاش معشوق ز عاشق طلب جان مي كرد
تا كه هر بي سروپايي نشود يار كسي

                    ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

شبی مست گذشتم از کنار خانه ای
چشم مستم خيره شد بر پنجره ی خانه ای
پدری پير و فلج در گوشه ای از خانه ای
مادری مات و پريشان همچو يک پروانه ای
پسری از سوز سرما همچو يک ديوانه ای
دختری مشغول عيش ونوش با بيگانه ای
از ان پس قسم خوردم مست نگذرم از کنار خانه ای
تا نبينم دختری عفت فروشد بهر نان خانه ای

                    ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

زندگي

نوشتن بر خاک آسانتر و بر سنگ سخت تر است
با انگشت بر خاک مي نويسي و با تيشه بر سنگ
نوشته هاي خاکي مهمان اولين نسيم است
و نوشتن سنگي مهمان تمام تاريخ

زندگي را بر خاک مي نويسي يا بر سنگ ؟

                                  ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

رانی نخوريد«

در حالی كه آبمیوه «رانی» بخش قابل توجهی از بازار نوشيدنی‌های ایران را در اختیار خود گرفته و هر روز به جمع مشتریان این آبمیوه افزوده می‌شود، مراجع علمی از غیربهداشتی بودن این آبمیوه خبر می‌دهند.
به گزارش خبرنگار شریف نیوز، شركت «رانی» در عربستان سعودی واقع است و هیچ مجوزی برای واردات آن به ایران وجود ندارد و طبق گزارش سازمان بازرسی كل كشور، آب‌ميوه رانی قاچاق می‌باشد.

شرکت رانی، اسانس و ذرات خشك میوه را ـ كه در صنعت آب‌میوه به آن‌ها «پالپ» گفته می‌شود ـ از كشورهای دیگر وارد کرده و اسانس و پالپ را به آب اضافه كرده و آبمیوه تولید می‌كند. ذرات معلقی که در آبمیوه مشاهده می‌شود، دلیلی بر تازگی آن نیست، بلکه تازگی ظاهری «رانی» به علت وجود ماده‌ای به نام «بنزوات سدیم» می‌باشد.

همچنین طبق گزارش یک موسسه معتبر، با آزمایش چند قوطی آب‌میوه رانی در یكی از آزمایشگاه‌های كشور، نتایجی كه برای قوطی حاوی نكتار انبه رانی به دست آمده حاكی از این است كه این قوطی مقدار 96.2 ppm بنزوات سدیم دارد و همچنین مقدار بنزوات سديم در شیشه نكتار موز، 263 ppm می‌باشد.
بنزوات سديم، ماده‌ی است که در صنعت مواد غذایی به عنوان نگهدارنده کاربرد دارد. از این ماده به میزان بسیار کم در سس مایونز و نوشابه استفاده می‌شود ولی طبق گزارش اداره استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، استفاده از این ماده در هر نوع آب‌میوه غیرمجاز است. علت غيرمجاز بودن استفاده از بنزوات سديم در آب‌ميوه اين است كه آبميوه به صورت گرم در قوطی ريخته و پر می‌شود و به دلیل واكنش‌هایی که بنزوات سدیم در حرارت انجام می‌دهد، استفاده از آن ممنوع می‌باشد؛ اما در نوشابه‌ها به اين دليل كه نوشابه به صورت سرد پر می‌شود، استفاده از اين ماده مجاز است.

گفتنی است، با توجه به محرز بودن عدم رعایت حداقل استانداردها در آبمیوه «رانی» و اطلاع برخی دستگاه‌های مسئول، هنوز معلوم نیست که چگونه این آبمیوه در این سطح گسترده به کشور وارد و توزیع می‌شود؟؟؟؟

هميشه بايد...
يه چشم هميشه بايد توش اشك باشه ، وگرنه ميسوزه .
يه دل هميشه بايد توش غم باشه ، وگرنه مي شكنه .
يه كبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه ، وگرنه اسير ميشه .
يه قناري بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساكت ميشه .
يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه .
يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ كس نمي چسبه .
يه دفتر نقاشي بايد خط خطي باشه وگرنه با كاغذ سفيد فرقي نداره .
يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه كلاف سردرگمه .
يه قلب پاك هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه .
يه ديوار بايد به يه تير تكيه كنه وگرنه ميريزه .
يه چشم اشك آلود ، يه دل غم آلود ، يه كبوتر عاشق ، يه قناري خوش آواز ، يه لب خندون ، يه صورت شاد ، يه جاده با انتها ، يه دفتر نقاشي ، يه قلب پاك، يه ديوار استوار ، فقط يه جا معني داره ، جائي كه :
چشماي اشك آلودت رو من پاك كنم ، دل غم آلودت رو من شاد كنم ، جفت كبوتر عاشقي مثل من باشي ، شنونده آواز قشنگت من باشم ، لباي كوچيكت رو من خندون كنم ، نقاش دفتر خاطرات من باشم ، پاكي قلبت رو با سلامت عشقم معني كنم ، و فقط از اينكه به من تكيه مي كني احساس مسئوليتم بيشتر ميشه.
-------------------------------

بی تو مهتاب شبی،باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم،خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم،گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید!
یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم،
تو،همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه،محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشهء ماه فروریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید،تو به من گفتی:
ازین عشق حذر کن
لحظه ای چند برین آب نظر کن
آب،آیینه عمر گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی،چندی ازین شهر سفر کن
با تو گفتم:حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم
نتوانم!
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر،لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی،من نرمیدم،نه گسستم...
باز گفتم که:تو صیادی و من آهوی دشتم
تا بدام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم،نتوانم !
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت...
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید!
یادم آید که:دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم،نرمیدم.
رفت در ظلمت غم،آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم...
بی تو،اما به چه حالی از آن کوچه گذشتم  

براي لحظه لحظه با تو بودن آتش روشن مي كنم.
فرار نكن!چرا براي ديدن خاكسترت صبر نمي كني؟
زيباترين صحنه را برايت درست كرده ام،چرا به آتش وجود خودم نظر نميكني؟
براي آخرين ساعات عمرت در قلب من،چرا خرماوحلوا نذر نميكني؟
هميشه خستگي هايت براي من بوده،چرا در اين آخرين لحظه خستگي ات را بدر نمي كني؟
به جاي تمام جشنهاي كوچك قلبم آتشي روشن است.چرا براي ديدن اين آتش سياه،براي يك لحظه خطر نمي كني؟
تو كه هميشه از اين آتش سياه مي ترسيدي،پس چرا از ترس انتقامش،به جاي ديگرسفرنميكني؟
به پاي قلب سياهت ريخته شد شعر هاي من،چرا به كوچه باغ شعرهايم گذر نمي كني؟
برو كه هيچ كس منتظرت نخواهد نشست،تويي كه از شكستن دل هيچكس حذر نمي كني.......!!؟

دلم برات تنگ شده جونم
ميخواهم ببينمت نميتونم
بين ما ديوارهاي سنگي
فاصله يه عمر ميدونم
بغض ترانمو شكستم
ميخوام بگم عاشقت هستم
تو عين ناباوري يك شب
خالي گذاشتي هر دو دستم
تو بودي تمام هستي مستي راستي تمام قصه من
تو بودي سنگ صبورم و نگاه دورمو لبهاي خسته من
*************************
نيمه شب از خوابم پا ميشم
نيستي پيشم باز ديوونه ميشم
دوري تو تيشه زد به ريشم
بي صدا از من خالي ميشم
هم صدا با بيداري ميشم
گونه هام خيس از شبنم غم
نيستي پيشم
و بودي تمام هستي مستي راستي تمام قصه من
تو بودي سنگ صبورم و نگاه دورم و لبهاي خسته من

تو به من خندیدی!
و نمی دانستی من به چه دلهره,از باغچهء همسایه سیب را دزدیدم.
باغبان از پی من تند دو ید.
سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و سالهاست هنوز خش خش گام تو تکرار کنان
میدهد آزارم
و من در اندیشه این پندارم که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت...
سیب نداشت......

شعر زير رو یک نفر در جواب شعر حميد مصدق نوشته:
من به تو خنديدم
چون که می دانستم
تو به چه دلــهره از باغچه همسايه سيب را دزديدی،
پدرم از پی تو تند دويد
و نمی دانستی که
باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است!

من به تو خنديدم
تا که باخنده ی خود
پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليک
لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد
گريه تلخ تو را...
و من رفتم و هنوز
سالهاست که در ذهن من
آرام آرام
حيرت و بغض نگاه تو
تکرار کنان،
می دهد آزارم
و من انديشه کنان
غرق اين پندارم:
«که چه می شد اگــر باغچه خانه ما سيب نداشت؟؟!!!»

دل من روي زيمنه دل تو ، تو آسمونه
آنقدر دوست دارم من كه فقط خدا مي دونه
بيا يه عهدي ببنديم ببينيم كدوم يك از ما
تا ته جاده ي دنيا بر سر عهدش مي مونه
بعضي قلبا بي ستارن يه ستاره هم ندارن
شايدم ستاره هاشون مثله ما تو كهكشونه
برجاي غرور بلندن كه دارن به ما مي خندن
كاش با هم بريم يه جا كه بر خلاف شهرمونه
يادمه پرسيدم از تو كه مي شه با هم بمونيم ؟
گفتي اين كه دست ما نيست بذارش پاي زمونه
چه بباري چه بتابي چه بخندي چه بخوابي
عزيزم چه فرقي داره واسه اون كه شد ديوونه
نكنه بري يه روزي با يه قايق از كنارم
واسه ي دلم نذاري نه اشاره نه نشونه
مي دونم يه جاي اين عشق خستگي كار مي ده دستت
مرغ عشقمون رو آخر مي كني بي آشيونه
من نمي دونم چي ميشه نمي شه بگذرم از تو
شايد اون موقع ببارم تا شايد بياي به خونه
خلاصه فقط مي خواستم قصمون رو گفته باشم
مي دونم كه آخر عشق با خداي مهربونه
دل من فكراشو كرده كه صبور و باوفا شه
كاش دل تو هم صبور شه اين روزا اگر بتونه
ديگه حرفي نيست عزيزم بجز اشكي كه مي ريزيم
كاش بپرسي راز عشق و از گلاي ناز پونه ........
-----------------------------
دل نوشت:
به گل گفتم عشق چيست؟گفت:از من خوشبو تر است.
به پروانه گفتم عشق چيست؟گفت از من زيباتر است.
به شمع گفتم عشق چيست؟گفت از من سوزانده تر است .
به عشق گفتم اخر توچيستي؟گفت نگاهي بيش نيستم..........
شكستن يك دل........
چقدر توان مي خواهد مگر ؟
كه پندا شتي
آن كه قوي بود ،تو بودي !
بايد اي دل!
اندكي بهتر شويم....
يا نه...
اصلا آدمي ديگر شويم...
از همين امروز هنگام نماز....
با خدا قدري صميمي تر شويم......

گاهي آدم بيش از هميشه به آسمون نگاه ميكنه
گاهي اما سرشو پايين ميندازه
تا چشماش توي چشماي كسي نيفته
هميشه يه غريبه خوبه تا براش حرفاتو بزني
ولي يه آشنا لازمه تا حرفاتو گوش بده
گاهي اما بغض گلوي تو را فشار ميده
و چشمات پر از اشك ميشه ،
هيچ كس نميدونه درد تو چيه
ولي تو منتظري يكي پيدا بشه
بي آنكه براش حرفي بزني حرفاتو بفهمه
گاهي اينقدر منتظر ميموني كه
چشات خشك ميشه و دلت ميتركه
اون وقت فقط ميتوني چشماتو به آسمون بدوزي
و ديگه به آدماي زميني نگاه نكني....
شايد اينجوري بي وفايي آدما يادت بره....
شايد....

اينم شعر "عشق" اثر مهدي سهيلي خداييش شعر خیلی قشنگیه.
نشاط انگيز و ماتم زايي اي عشق
عجب رسوا كن و رسوايي اي عشق
اگر دستت به كامي جرعه ريزد
بيفتد مست و ديگر بر نخيزد
تو را يك فن نباشد ، ذوفنوني
بلاي عقل و مبناي جنوني
ز تو در چشم ، ديوي حور گردد
سياهي در نظرها نور گردد
تو ليلي را به شهرت طاق كردي
ز خوبي شهره آفاق كردي
اگر بر او نمك دادي تو دادي
بدو خوي ملك دادي تو دادي
لبش خوشرنگ اگر كردي تو كردي
دلش را سنگ اگر كردي تو كردي
به از ليلي فراوان بود در شهر
تو او را كرده اي جانانه دهر
تو مجنون را به شهر افسانه كردي
ز هجران زني ديوانه كردي
تو او را ناله و اندوه دادي
ز محنت سر به دشت و كوه دادي
چه دل هايي ز تو درياي خون است
چه سرها از تو صحراي جنون است
به " شيرين " دلستاني ياد دادي
وز آن " فرهاد " را بر باد دادي
سر و جان و دلش جاي جنون شد
گران كوهي ز عشقش بيستون شد
ز شيرين تلخ كردي كام فرهاد
بلند آوازه كردي نام فرهاد
يكي را بر مراد دل رساندي
يكي را در غم و حسرت نشاندي
يكي را همچو مشعل برفروزي
ميان شعله ها جانش بسوزي
خوشا آنكس كه جانش از تو سوزد
چو شمعي پاي تا سر برفروزد
خوشا عشق و خوشا ناكامي عشق
خوشا رسوايي و بدنامي عشق
خوشا بر جان من هر شام و هر روز
همه درد و همه داغ و همه سوز
خوشا ! عاشق شدن ، اما جدايي
خوشا عشق و نواي بينوايي
خوشا ! در سوز عشقي سوختن ها
ميان شعله اش افروختن ها
چو عاشق از نگارش كام گيرد
چراغ آرزوهايش بميرد
اگر مي داد ليلي كام مجنون
كجا مشهور مي شد نام مجنون؟
هزاران دل به حسرت خون شد از عشق
يكي در اين ميان مجنون شد از عشق
در اين آتش هر آنكس بيشتر سوخت
چراغش در جهان بهتر برافروخت
نواي عاشقان در بي نواييست
بقاي عشق و عاشق در جداييست

                    ******************

خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.
خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.
خدايا! هدايتم كن! كه ظلم نكنم، زيرا مي‏دانم كه ظلم چه گناه نابخشودني است.
خدايا! نگذار دروغ بگويم، زيرا دروغ ظلم كثيفي است.
خدايا! محتاجم مكن كه تهمت به كسي بزنم، زيرا تهمت، خيانت ظالمانه‏اي است.
خدايا! ارشادم كن كه بي‏انصافي نكنم، زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد.
خدايا! راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم، كه بي‏احترامي به يك انسان، همانا كفر خداي بزرگ است.
خدايا! مرا از بلاي غرور و خودخواهي نجات ده، تا حقايق وجود را ببينم و جمال زيباي تو را مشاهده كنم.
خدايا! پستي دنيا و ناپايداري روزگار را هميشه در نظرم جلوه‏گرساز، تا فريب زرق و برق عالم خاكي، مرا از ياد تو دور نكند.
خدايا! من كوچكم، ضعيفم، ناچيزم، پركاهي در مقابل طوفان‏ها هستم، به من ديده‏اي عبرت‏بين ده، تا ناجيزي خود را ببينم و عظمت و جلال تو را براستي بفهمم و به درستي تسبيح كنم.
خدايا! دلم از ظلم و ستم گرفته است، تو را به عدالتت سوگند مي‏دهم كه مرا در زمره ستم‏گران و ظالمان قرار ندهي.
خدايا! مي‏خواهم فقيري بي‏‏نياز باشم، كه جاذبه‏هاي مادي زندگي، مرا از زيبايي و عظمت تو غافل نگرداند.
خدايا! خوش دارم گمنام و تنها باشم، تادر غوغاي كشمكش‏هاي پوچ مدفون نشوم.
خدايا! دردمندم، روحم از شدت درد مي‏سوزد، قلبم مي‏جوشد، احساسم شعله مي‏كشد، و بندبند وجودم از شدت درد صيحه مي‏زند، تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش.
خسته ‏ام، پير شده‏ام، دل‏شكسته‏ام، نااميدم، ديگر آرزويي ندارم، احساس مي‏كنم كه اين دنيا ديگر جاي من نيست، با همه وداع مي‏كنم، و م

ي‏خواهم فقط با خداي خود تنها باشم.
خدايا! به سوي تو مي‏آيم، از عالم و عالميان مي‏گريزم، تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده

خدايا....!!!
به هر كه دوست ميداري بياموز كه:
عشق از زندگي كردن بهتر است
و به هر كه دوست تر ميداري بچشان كه:
دوست داشتن از عشق بهتر است...

شاعر اين شعر رو نمشناسم ولي شعر خيلي قشنگي گفته ...
دل من يه روز به دريا زد و رفت
پشت پا به رسم دنيا زد و رفت
زنده ها خيلي براش كهنه بودن
خودش رو تو مرده ها جا زد و رفت
هواي تازه دلش مي خوست ولي
آخرش توي غبارا زد و رفت
دنباله كليد خوش بختي مي گشت
خودشم قفلي رو قفلا زد و رفت
------------

من از اون آسمون آبي مي خوام *********من از اون شب هاي مهتابي ميخوام
دلم از خاطره هاي بد جدا ************** من از اون وقت هاي بي تابي مي خوام
من مي خوام يه دسته گل به آب بدم****** آرزوهام رو به يك حباب بدم
سيبي از شاخه ي حسرت بچينم ******** بندازم رو آسمون و تاب بدم
گل ايوون بهاره دل من ***************** يه بيابون لاله زاره دل من
مثل يك دسته گل اقاقيا ****************دلم رو باز مي كنه بيا بيا
تو ميري پشت علف ها گم مي شي******* من مي مونم و گل اقاقيا
گل ايوون بهاره دل من ****************** يه بيابون لاله زاره دل من
-------------

بهانه واسه موندن
ای تو بهانه واسه موندن ........ ای نهايت رسيدن
ای تو خود لحظه بودن ......... تا طلوع صبح خورشيد رو دميدن
ای همه خوبی همه پاکی ........ تو کلام آخر من
ای تو پر از وسسه عشق......... تو شدی تمامی زندگی من
اسم تو هر چی که می گم......... همه تکرار تو حرفهای دل من
چشم تو هر جا که می رم ........ جاری تو چشمهای منتظر من
....
ای تو بهانه واسه موندن ......... ای نهايت رسيدن
ای تو خود لحظه بودن ...... تا طلوع صبح خورشيد رو دميدن
....
تو رو اون لحظه که ديدم ............ به بهانه هام رسيدم
از تو تصويری کشيدم ........... که اون و هيچ جا نديدم
تو رو از نگات شناختم ........... غصه از عشق تو ساختم
تو رو از خودت گرفتم ............ با تو يک خاطره ساختم
......
ای تو بهانه واسه موندن ........... ای نهايت رسيدن
ای تو خود لحظه بودن ......... تا طلوع صبح خورشيد رو دميدن
ای همه خوبی همه پاکی .......... تو کلام آخر من
ای تو پر از وسسه عشق ........ تو شدی تمامی زندگی من

مهرباني عالمي دارد ، نمي دانم چرا؟
رنج و هجران هم غمي دارد ، نمي دانم چرا؟
دره هاي سبز پر گل ، قصه هاي ساده را
در ميان سينه ها دارد ، نمي دانم چرا؟
شور هاي مستي و ديوانگي هاي سحر
عطر ياسي بر سر سجاده ها دارد ، نمي دانم چرا؟
حوض ماهي هاي قرمز روشن شفاف تر
باز هم چشمان پر از اشكها دارد ، نمي دانم چرا؟
گوشه هاي قلب عاشق خانه معشوقه است
بي وفايي سر برون از خانه ها دارد ، نمي دانم چرا؟
ديده را گر مي شدي بنديم بهتر ميشدي
انتظار روز ، پر از درد ها دارد ، نمي دانم چرا؟
كاش مي شد چون رهي ما راهي دلها شويم
راهي دل هم هزاران غصه ها دارد ، نمي دانم چرا؟

 

 به چشمان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

 بیا کز چشم بیمارت هزاران درد بر چینم

 پنجره زيبايي
مهمان نگاهم شو در يك شب رويايي
بگشاي به روي من يك پنجره زيبايي
فانوس نگاهم را آويخته ام بر در
من منتظرم زيرا گفتند تو مي آيي
تا عابد چشمانت ره گم نكند هر شب
بر كوچه بتابان نور اي ماه تماشايي
بي تاب تر از موجم بي خواب تر از دريا
من مانده ام و يادت با يك شب يلدايي
تو رفتي و با ليلي همراه شدي در عشق
من مانده ام و مجنون با يِك دل صحرايي
گيرم كه بيايد او امشب به ملاقاتم
اي دل تو چه خواهي كرد با اين همه شيدايي
.::طيبي::.

"خانه دوست كجاست؟" در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد.
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:
"نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،
پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني
و تو را ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.
در صميميت سيال فضا، خش‌خشي مي‌شنوي:
كودكي مي‌بيني
رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي‌پرسي
خانه دوست كجاست."
<سهراب>
---------------

 دردم از یار است ودرمان نیز هم

 دل فدای او شد وجان نیز هم

من در اين خانه به گمنامي نمناك علف نزديكم
من صداي نفس باغچه را ميشنوم
و صداي ظلمت را وقتي از برگي مي ريزد
و صداي چك چك چلچله از سقف بهار
و صداي صاف باز و بسته شدن پنجره ي تنهايي
و صداي پاك پوست انداختن مبهم عشق
متراكم شدن ذوق پريدن در باد
و ترك خوردن خود داري روح
و صداي پاي قانوني خون را در رگ
ضربان سحر چاه كبوتر ها
تپش قلب شب آدينه
جريان گل ميخك در فكر
من صداي وزش ماده را ميشنوم
و صداي كفش ايمان را در كوچه ي شوق
و صداي باران را روي پلك تر عشق
روي آواز انارستان ها
من به آغاز زمين نزديكم
نبض گلها را ميگيرم
آشنا هستم با سرنوشت تر آب
عادت سبز درخت
روح من در جهت تازه ي اشيا جاري است
" سهراب سپهري"
**********************

 

با فکر کردن به اينکه هيچ چيز در اين دنيا عادلانه نيست زندگی کن.

*تا انسان احمق است به بهشت ميرود... زمانی که ميوه آگاهی را چشيد سقوط ميکند.

*خداوند بود و هيچ نبود... نيازی به هيچ نداشت...و او خواست که ما باشم تا ثابت شود قدرت هنرمند در هنرش .

راحب

 

*باور داشتن، چیزی است و عمل کردن٬ چیز دیگری است. بسیاری همچون دریا سخن می گویند اما زندگی شان مرداب راکدی است. دیگرانی سر خویش را بر فراز قلل کوه بلند می کنند، و حال آنکه جانهایشان به دیوار های تیره و تار دخمه ها بند است.

جبران خليل جبران

 

*بيرون شما دنيای فعاليت است. درونتان دنيای هستی است.

*اگر اين هم قرار باشد بگذرد از آن تو نيست . شکست از آن تو نبود... پيروزی هم از آن تو نيست. مرگ از آن تو نبود... زندگی هم از آن تو نيست. تو فقط نظاره گر هستی ... هر چيزی ميگذرد... اين نيز ميگذرد.

اوشو

چه تفاوت دارد

چه تفاوت دارد چوبه ي دار من و تو صليبي باشد يا درختي كه به هر شاخه ي آن ميوه ي كالي پيداست ميوه بايد برسد تا كه شيرين شود اين مرگ، براي تو و من   چه تفاوت دارد كه مرا جامه ي اطلس به تن، اركيده بدست يا كه با يك كفن ساده به خاكم بدهند؟ گوئی اين خانه مرا كم دارد تا بر اين سنگ سياه حك بشود: كه فلاني در فلان تاريخ آمد به جهان و در اين قطعه به خاكش دادند و پلاكش اين است 36 روحش آمرزيده شود و همين...   تو بگو، چه تفاوت دارد تاج گل بر در اين خانه برند يا که هی در بزنند من كه آنجا نيستم تو بگو هر كه دلش خواست مرا ياد كند شب جمعه پشت هر چراغ قرمز كه نگه مي دارد شاخه اي گل بخرد،بو کند  حالش را ببرد.   بعدمرگم چه تفاوت دارد تو بيايي در اين خانه و زاري بكني اشك تو آن هنگام از من مرده چه دردي را دوا خواهد كرد؟ من كه هستم حالا و همين حالا، همين حا لا تو را كم دارم .   به او بگو... مي داني قرارم كجاست؟ بگو آنكه مي پندارم به من نزديك تر از خويش است كيست؟ نشانش را و نامش را نميدانم همين اندازه ميدانم كه او دنيايي از مهر است ولي يكجا نمي ماند گمانم از من و از ما گريزان است راستي اگر روزي تو او را ديدي از نزديك بگو فلاني بيقرارت بود نه، راستش را نگو بگو ديوانه اي ديدي كه شبها بر حلال ماه دراز ميكشد اما نگو ستاره ها را مي دزدم مي خواهم تسبيحي از ستاره برايش بسازم بگو چند وقتي است سراغش را از كلاغ ها ميگيرم نگو با كلاغ ها مهربانم اينطور به من نگاه نكن! چقدر ساده اي كلاغ ها بهانه اند من به سياهي دل بسته ام نمي بيني از خورشيد گريزانم اينها را به او نگو فقط گوش كن با تو هستم قاصدك گوشهايت با من است؟ داشتم چه مي گفتم؟؟؟ هان. به او بگو... بی تو من زنده نمانم     بی تو طوفانزده دشت جنونم   صید افتاده به خونم   تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم؟   ***   بی من از کوچه گذر کردی و رفتی   بی من از شهر سفر کردی و رفتی   قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم   تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم   تو ندیدی .   نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی   چون در خانه ببستم ؛   دگر از پای نشستم   گو ئیا زلزله آمد ؛   گوئیا خانه فرو ریخت سر من   ***   بی تو من در همه شهر غریبم   بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی   بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی   تو همه بود و نبودی   تو همه شعر و سرودی   چه گریزی ز بر من؟   که زکویت نگریزم   گربمیرم ز غم دل؛   به تو هرگز نستیزم   من و یک لحظه جدایی؟   نتوانم نتوانم   بی تو من زنده نمانم   نتوانم نتوانم   نتوانم زنده بمانم .....

 

 

يك بار در خواب خورشيد سوزان عشق خویش را ديدم
با گيسواني زيبا، با بوته اي سبز و ميخكي در دست
با لبان شيرين وسخنان تلخ
با ترانه هايي غم انگيز و نغمه هايي اندوهگين
ديريست روياهايم رنگ باخته و محو شده اند
روياي دوست داشتني من یکسره پنهان شده است!
تنها آتشي سوزان برايم مانده
كه آن را در اشعاري نغز ريخته ام
تنها تو ماندي. اي سرود يتيم! اكنون تو نيز دور شو!
و در پي آن رويايي باش كه ديريست از نظرم محو شده
آنگاه كه او رايافتي ، سلام مرا به او برسان
سلامي روشن از من به آن سايه ي بي وفا

If I had one wish

This is what it would be

That someone would treat you

As bad as you treat me

I have feelings

Even though you don't think so

That just goes to show

All you don't know

You think that hurting me

Is all just fun and games

Until you wake up one day

Calling out my name

Then you will come back

On your hands and knees

Then I'll make you remember

All the hurtful things you did to me

You will cry and beg

Lying helpless on the floor

Then I will help you to your feet

And kick you out the door

You can seem heartless now

But I can be that way too

Your time to hurt is over

And mine has come to hurt you

 

 

اگه تنها يه ارزو داشته باشم

اون آرزو اينكه كه يه نفر به همون اندازه كه

با من بد رفتار كردي باهات بد رفتاري كنه

من هم براي خودم احساساتي دارم

علارغم اونچه تو فكر ميكني

ميخوام اونها را بهت نشون بدم

تمام اون چيزهائي كه نميدوني را

خيال ميكني آزردن من تنها سرگرمي و بازي دنياست

يه روزي ميرسه كه از خواب غفلت بيدار ميشي

اسمم را صدا ميزني

و در حاليكه به زانو افتادي بر ميگردي

و من وادارت ميكنم تمام آن بدي ها و بد رفتاري ها كه در حق من كردي

 

به ياد بياري   را

تو گريه و التماس ميكني

دز حاليكه بي پناه بر روي زمين افتادي

و من ياريت ميكنم تا بر خيزي

و تو را از در بيرون مي اندارم

حالا بي قلب و عاطفه به نظر ميرسي

اما وقتشه كه نشون بدم من هم ميتونم مثل تو بي عاطفه باشم

زمان آزارها و دلشكستن هاي تو به پايان رسيده

 

و حال نوبت من است كه آزارت بدهم

 

نوبت من

نوبت من

نوبت من

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..........................................................

 

 

راز

 

 

نه آتشم كه به مشتي آب خاكسترم كني

نه دروغم كه معصومانه باورم كني

نه شعارم كه ساده دلانه از برم كني

من شعرم !

*

نه آوازي كهنه ام كه از يادم ببري

نه سازي خسته

 كه به زخمة ناسازخويش بدري

نه خاطرة ديروز و خيال فردا

كه آسان از برابرم گذري

من امروزم !

*

مثل شعري نگفته اما نرفته از ياد

مثل اشكي كه ناغافل از چشمي افتاد

مثل گرده هاي گل در كف باد

من رازم !

                         

                                              ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

باورم نيست که آن دختر مغرور بهار     

                   عاشق چشم پسر خوانده پاييزشد      

 

 

 

می دانم لحظه ای می رسد که قلب من از حرکت می ايستد.

درآن لحظه روح سرکشم،

 فارغ از اين قيد وبند خاکی، رها می شود.

وچه شيرين است لحظه ی رهايی.

 

 

نگاه كرد پنداشتم دوستم دارد *** نگاهم كرد
دل به او بستم *** نگاهم كرد
در نگاهش هزاران شور عشق خواندم *** نگاهم كرد
*** نگاهم كرد ***
ولي بعدها فهميدم كه او فقط نگاهم كرد .

 

 

نامهربانان بدانند....

محبت کوچکترين پاداش عاشق است

                        وعاشق خريدار محبت است 

                                                  نه گدای محبت....

                                       ~~~~~~~~~~~~~~

من به چشمهاي بي قرار تو

قول مي دهم :

ريشه هاي ما به آب

شاخه هاي ما به آفتاب مي رسد

قايقی خواهم ساخت  خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از اين خاک غريب

که در آن هيچ کسی نيست که در بيشه ی عشق

قهرمانان را بيدار کند

 

.

می خارد پوست شعر من
با اینکه دستم کوتاه است
هم از دنیا
هم از شعر

یک نفر بیاید
عصایی به من بدهد
تا هم به دنیا برسم
هم به پوست حساس شعرم

..........................................................

به فرهاد کوه دادند
به من
تپه ای هم نرسید
مبادا
کسی عاشقم شود !

..........................................................

 

 

در اتاقی که به اندازه يک تنهاييست،
..دل من که به اندازه يک عشق است،
....به بهانه های ساده خوشبختی خود مينگرد

 

گاهي كه دلم



به اندازهء تمام غروبها مي گيرد



چشمهايم را فراموش مي كنم



اما دريغ كه گريهء دستانم نيز مرا به تو نمي رساند



من از تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس



مهربانتر از گنجشكهاي كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست



و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را نمي شناسد



و يا كابوسهاي شبانه ام را نمي داند



با اين همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست



از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد



و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد



و شبي نيست كه طلوع سپيده اي در پايانش نباشد



از چهل فصل دست كم يكي كه بهار است



من هنوز ترا دارم
    

                                   ***************

يه جاي امن و دنج میخوام براي بلند بلند فكر كردن،
براي حرفهاي دلم،
براي دلتنگي هام
و براي شادي هام ...

براي شكستن خودم ...

براي اينكه " خودِ خودم " باشم ...!

آرزوهایم در مه گم می شوند

. هراسان

به دنبال می دوم

دراین روزهای گنگ و بی انتها

عشقی نیست

...یاری ،

غصه ی دیداری

..

پابرهنه می دوم

به سوی ابرهای سرگردان

...گم می شوم

در هوای رمزآلود معلق

در ابرهای آشفته ی بی هیاهو

...

آرزوهای گم شده ی من

خیلی بلند اند

دستم نمی رسد

بگیرمشان

...

 

 

 

 

 

من ماندم و.....

آن روز

         که ديوار شيشه اي قلبم را شکافتي

        و درآغوش مهر و محبت ديگران آرام گرفتي؛

همه نوازشت کردند.

بوسه بر گونهء خيست زدند.

دلداري ات دادند که:

                            خوب شد؛ جستي. رها شدي. پرواز کردي.

                            از آن فضاي تنگ و تاريک و سوت و کور

                           از آن جاي نمور و بي مقدار

                                                             با آن هواي هميشه ابري اش.

رفتي

من ماندم و ...

من ماندم و ...

**

مانده ام.

           گاهي اينطور مي شود. اينجاي نوشته نمي دانم چه بگويم. چند حرف به ذهنم مي رسد اما کدام خوب است.

مثلا مي شود گفت:

        من ماندم و تنهايي و دلي که علاوه بر تمامي اوصاف بدش. حالا؛ بي قرار هم هست.

        مي دانم. تا باد بيايد و از اينجا بروم. تا ابدالآباد. روي دست خودم باد خواهد کرد. (اينکه خوب نيست)

يا اينکه بگويم:

         من ماندم و دل شکستگي و بي خيالي غيبت عجيب نا به هنگام تو. اصلا خوب کردي. ناز   

         شستت؛ آمدي؛ بردي؛ زدي؛ ريختي؛ شکستي و رفتي؛ خوب کردي؛ گلي به گوشهء جمالت.

         (اين هم که حرف من نيست).

و يا يک طور ديگر:

          من ماندم و دلم. دل دلم. عيب ندارد. حالا از همان ديوار ترک خورده که تو... رفته اي.

          اشعه هاي نور بر من مي تابد. روشنم کرده. دلم روشن است که... (خوب اين بهتر شد اما...)

**

هي... اماچه سود... وقتي که نيستي.

                                  چه فرق مي کند.

من اين وقت ها

                   که بر سر سه راهي نوشته هايم مي مانم.

گزينه چهارم را انتخاب مي کنم:

                                      (هيچکدام) را انتخاب نمي کنم.

سکوت

اين( شايد عاشقانه) خيلي وقت است در انتهاي همان نقطه چين هاي بعد از( من ماندم و) تمام شده.

دلم مي خواهد بروم زير باران قدم بزنم.

                            *********چراغ دل

شبها، چراغ دلت رو روشن بذار، تا فرشته ها راه پاكي رو گم نكنن!

شبهاي بي فرشته سنگين مي گذره،

مثل روزهاي "بي او" ...

 

من ، تو ، شوق رسيدن!

مي گويند: بتاب!
از بدو دلدادگي تا انتهاي سرگشتگي!
و من؛ مات! تنها در افکار خود سايه روشن مي زنم!
مي گويند: بخوان!
از ابتداي خلقت تا روزهاي نيامده!
و من؛ مبهوت! در آشفتگي خود فرياد مي زنم!
مي گويند: برقص!
از بلنداي ناز تا خواهش نياز!
و من؛ بي تاب! دوش به دوش پروانه ها ديوانه مي شوم!
مي گويند: بمان!
از ديروز روز تا فرداي شب!

و من...
و من مي روم!
که شامگاهان بي روزن به استجابت صبح ننشسته اند!
مي روم که آغاز کنم!
از امروز روز تا فرداي روزتر؛
اما؛
آخر بي همسفر که نمي شود پريد!
بايد تو باشي تا شوق رسيدن معنا بگيرد!
تو بالهاي مرا بگيري و من دستان تو را!
و سرود رفتن و رفتن را تا فرداها در گوش جانم زمزمه کني!

پیش از سحر تاریک است، اما تا کنون نشده که خورشید طلوع نکند! به سحر اعتماد کنید.

گفتی تا آخر دنیا با تو هستم، حالا میفهمم که چرا میگن دنیا دو روزه!

 

هنوز هم باورم نمی شود بعد از آن همه انتظار برای دیدن چشمانت ، چه شد که به سادگی از دیدنت گذشتم.../؟؟؟

 

می خواستم به چشمانت خیره شوم تا درد غریبی را که از نداشتنت در چشمانم خانه کرده بود ، بخوانی ولی نمی دانم چرا چشمانم تنها شاهد سنگفرش خیابان شده بود....؟؟؟!!

 

می خواستم دستهایت را در دستهایم بگیرم ، تا سردی اش را که به خاطر جدایی از دستان گرمت بود را احساس کنی....

ولی نمی دانم چرا فقط در جیبهایم کز کرده بودند......؟؟؟!!

 

هنوز هم باورم نمی شود........ولی فقط اینو می دونم که :

 

     "  اگه بیای ببینمت             دوباره باز جون میگیرم  "

        سختی های گذشته رو      این دفعه آسون میگیرم

 

     "   شیرینترین لحظه ها       لحظه با تو بودنه      "

         کنارتو نشستنو              شعرو غزل سرودنه..

بهاری زندگی کنيم

با تو بودن از تو گفتن زيباست با تو بودن از تو گفتن زيباست مثل آواز قناري تو بهار با تو بودن از تو گفتن زيباست مثل آواز قشنگ جويبار با تو بودن از تو گفتن زيباست مثل نيلوفر آبي در آب مثل اشكهاي لطيف شبنم روي گونه هاي زنبقهاي خواب با تو بودن از تو گفتن زيباست مثل بارش بارون تو كوير مثل رويش دوباره چمن روي تن يخ زده زمين پير تويي مهتاب سحر ، تويي بارون كوير از تن خستهء من گرد غربت را بگير مثل خورشيد بزن و آبم كن مثل لالايي شب خوابم كن به تن خسته بزن رنگ دگر دل ما را تو ببر تا به سحر $$$$$$$$$$$$$$$ آری آغاز دوست داشتن اســــت، گر چه پايان راه ناپيداست من به پايان دگر نينديشم، كه هـــمين دوست داشتن زيباست از سياهی چرا هراسيدن، شب پر از قطره های الماس است آنچه از شب بجای می ماند، عطرخــواب آور گل ياس است آه بگذار گم شوم در تـــــو، كس نــــيابد دگر نشــانه ی من روح سوزان وآه مـــرطوبت، بــــوزد بر تـــن ترانه ی من آه بگذارزين دريـچه ي باز، خفــته بر بــــال گرم رويـــاها همـره روزها ســفـــر گيرم، بگـــريــزيـــم ز مــرز دنـياها دانــی از زندگی چه می خواهم، من توباشم توپای تا سر تو زنــدگــی گر هـــزار بــاره بـــود، بار ديگر تو بار ديگر تو آنچه در من نهفته دريايی است، كی توان نهـــفـتنـم باشـــد با تو زين سهمـگـيـن توفـــان، كاش يـــارای گــفـتـنم باشد بس كه لبريزم از تو می خواهـــم، بروم در مــيان صحراها سر بسايم به سنگ كوهستان، تن بكوبم به مـــوج دريــاها آری آغاز دوست داشتن است، گر چه پايان راه نا پيداست من به پايان دگر نينديشم، كه همين دوست داشتن زيباست ############################ سلام ای تنها بهونه واسه نفش کشيدن ، هنوزم پر می کشه دل، واسه به تو رسيدن واسه جواب نامت ، می دونم که خیلی ديره، بذار به حساب غربت نکنه دلت بگيره، عزيزم بگو ببينم که چه رنگ روزگارت خيلی دوست دارم تو مهتاب بشينم يه شب کنارت ، سرتو با مهربونی بذاری به روی شونم تو فقط واسم دعـا کـــن آخـه ، دنبال بهونم، حالم واگه بـپرسی خوبـــــــه تعريفی نداره، چون بلا تکليف عاشــق ، آخه تکليفی نداره ، نکنه ازم برنجی تشنه ام تشنه بارون ، چقــدرازدريــا ما دوريـم بی گناهيم هر دو تامـون ، بدجــوری بــه هم می ريزه من و گاهی اتفاقی ، تـو اگــه نباشی از من نمی مونه چــيـزی باقـــی ، میدونی که دست من نيست بازی های سرنوشته ، رو قشنگ ها خط کشيـده ، زشـتـا رو واســم نوشته، بازکه ابری شد نگاهت ، بغزتم واسـم عزيزه ، اما اشـکات و نگه دار نــذار اينجـــوری بريزه، من هنوز چيزی نگفتم که تو طاقتت تموم شد ، باقی شوبگم می بينی گريه هات کلی حروم شد ، حال من خيلی عجيبه دوست دارم پيشم بشينی ، من نـگاهت بکنــم تو تو چشــمــام عشق روببينی ، يادته من و تو داشتيم ساده زندگی می کرديم ، از همين چشمه شفاف رفع تشنگی می کرديم ، يه دفعـه يه مهمـون اومد عقـلم و يه جوری دزديد ، دلت و به روش نـياورد از هـمــون دقيقه فهميد، اولش فکر نمی کردم که دلـم رو برده باشـه، يا دلم گول چشای روشنش و خـورده باشه اما نه، گذشت و ديــدم دل من ديــوونه تر شد به تــو گفتم و دلت ازقصـه مـــن با خــبر شد اولش گفتم يه حسه یا يه احترام ساده ، امــا بعد ديدم که عشقــه آخه اندازش زياده ، تــو بازم طاقت آوردی مثــله پونــه ها تـو پاييز، سرنوشت تو سفـيد ماجـــرای من غم انگــيز. بدجوری ديــوونتم من فکر نکـنی اعترافه هميشه نبودن تو، کترده اين دل رو کـلافـــه، ميدونم فرقی نـداره واسـت عاشـق بودن مـن مـــی دونم واست يکی شد بــــودن و نــبودن من می دونم دوستم نداری مثل روزای گذشته ، من خودم خوندم تو چشمات ، يه کسـی اين رو نوشته ، اما روح من يه درياست ، پر از موج و تلا طـم، ساحــلش تويی و موجــاش ، خــنجرای حرف مردم ، آخ چه لذتی داره ناز چشماتو کشيدن ، رفــتن يه راه دشوار واسه هرگزنــرسيدن، من که آسمون نبودم اما عشق تو يه ماهه ، سرزنش نـکن دلم رو به خدا اون بــی گــناهه ، تو که چشمای قشنگت خونه صد تا ستارست ، تو که لبخند طلا ييت واسه من عمر دوبارست ، بيا و مثل گذشته جز به من به همه شک کن ، من بدون تـو می ميـرم بيا و بهم کمـک کن @@@@@@@@@@@@@@اين كه خاك سيهش بالين است اختر چرخ ادب پروين است گرچه جز تلخي از ايام نديد هر چه خواهي سخنش شيرين است صاحب آن همه گفتار امروز سايل فاتحه و ياسين است دوستان به كه ز وي ياد كنند دل بي دوست دلي غمگين است خاك در ديده بسي جان فرساست سنگ برسينه بسي سنگين است بيند اين بستر و عبرت گيرد هر كه را چشم حقيقت بين است هر كه باشي و زهرجا برسي آخرين منزل هستي اين است آدمي هر چه توانگر باشه چون بدين نقطه رسد مسكين است اندر آن جا كه قضا حمله كند چاره تسليم و ادب تمكين است زادن و كشتن و پنهان كردن دهر را رسم و ره ديرين است خرم آن كس كه در اين محنت گاه خاطري را سبب تسكين است پروين اعتصامی

ياد تو كنم دلم به فرياد آيد
نام تو برم عمر شده ياد آيد
هرگه كه مرا حديث تو ياد آيد
با من در و ديوار به فرياد آيد

---------------

من عاشقي از كمال تو آموزم
بيت و غزل از جمال تو آموزم
در پرده دل خيال تو رقص كند
من رقص خوش از خيال تو آموزم

----------------

من با تو نيامدم كه صحرا بينم
يا بر لب جوئي به هوس بنشينم
مقصود من آن است كه تو لاله و گل
مي چيني و من درد تو بر چينم

-----------------

خوش است خلوت اگر يار،يار من باشد

من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگين سليمان به هيچ نستانم

كه گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدايا در حريم وصال

رقيب محرم و حرمان نصيب من باشد

×××××××××××××

خرم آن لحظه كه مشتاق به ياري برسد
آرزومند نگاري به نگاري برسد
ديده بر روي،چو گل بندد،تبود خبرش
گر چه در ديده ز نوك مژه خاري برسد
لذت وصل نداند،مگر سوخته اي
كه پس از دوري بسيار به ياري برسد
قيمت گل نشناسد مگر آن مرغ اسير
كه خزان ديده بود پس به بهاري برسد

--------------

گوشم هربار زنگ ميزند از شوق
          نام تورا می برم !
                     شگفتا !
                         گهگاه،
بينم نامم ز خاطرتو گذشته است. . .
          ای که به ياد منی به ياد تو هستم !
بر در و ديوار تاروپود وجودم،
   نام تو را دست گرم عشق نوشته است،
وين دل سر گشته ، اين کبوتر عاشق،
گرد تو تنها نه،
گرد نام تو گشته است،

"قاصدك"

قاصدك،غم دارم
غم آوارگي و دربدري
غم تنهائي و خونين جگري
قاصدك واي بر من،همه از خويش مرا مي رانند
همه ديوانه و ديوانه ترم مي خوانند
مادر من غم هاست
مهد و گهواره من ماتم هاست
قاصدك دريابم!روح من عصيان زده و طوفانيست
آسمان نگاهم بارانيست
قاصدك،غم دارم
غم به اندازه سنگيني عالم دارم
قاصدك،غم دارم
غم من صحراهاست
افق تيره او ناپيداست
قاصدك ديگر از اين پس منم و تنهائي
و به تنهاي خود در هوس عيسايي
و به عيسايي خود،منتظر معجزه اي غوغايي
قاصدك،حال گريزش دارم
مي گريزم به جهاني كه در آن پستي نيست
پستي و مستي و بدمستي نيست
مي گريزم به جهاني كه مرا ناپيداست
شايد آن نيز فقط يك رؤياست!!!

 ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

ديوونه تو من
تو خواباي من تو
دنبال تو من
رؤياي من تو
آواره ي تو من
دنياي من تو
تو خيال تو من
بي خيال من تو

خسته و پاي پياده،از دل شبها گذشتم
واسه به تو رسيدن،همه پل هارو شكستم
اما تو يه روز برفي،پا رو عاشقيم گذاشتي
گل اعتمادو بردي،منو دست غم سپردي
پشت سرم يه راه دور،يه دنيا آه و اشكهاي شور
پيش روم،يه باغ گل،يه دنيا رازو چشمه نور
تا به كي رو شونه عشق،بار تنهائي رو بردم
تا به كي به پات نشستم،ثانيه هارو شمردم
اگه تو يه مهر جادو،رو تنه لطيف عشقي
ميشكنم من اين طلسمو،كه رو سادگيم گذاشتي
ميگذرن شبها و روزا،گريه ها معني نداره
اما من تو فكر فردام،فصل آغازي دوباره

 

بی تو ای دوست در این کوی دویدن تا کی؟

خون دل خوردن و واپس نگریدن تا کی؟

                               **********

زندگی زیبا ست ای زیبا پسند             زیبه اند یشان به زیبایی رسند

آنچنان زیباست این بی باز گشت         کز برا یش می توان از جان گذش

یک روز مثل پرنده طوفان زده آشیان گم کرده ای

از دیاری غریب به سرزمین عشق تو روی آوردم.

سرزمینی که خیال میکردم پراز نور است.

حرارت خورشید و بوی باران دارد.

عطر گل و بهار جاودان دارد.

ولی افسوس که مرغ بیشه های غریب

نمیدانست روز این سرزمین را امیدی نیست

و روشناییش را دیری نمی پاید...

                     ××××××××

بیادت هست می گفتی

اگر ترکم کنی

تمام عمر خاموشم

بیادت هست می گفتی

نرو هرگز

که من بی تو فراموشم

بیادت هست می گفتی

که در هر لحظه ام

تنها صدای توست در گوشم

کنون آن روزها رفته

تو هم رفتی

واینک من شدم تنها

اسیر دردها

غمها

        ٫٫٫٫٫٫٫٫٫

دلم شکستی ورفتی دلت شکسته مباد

در امید چو من بر رخ تو بسته مباد

مرا به آتش هجران اگر چه بنشاندی

دو چشمت از غم هجران به خون نشسته مباد

                         ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

باتو شده ام دوست ودانم که تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست   ندانم

                             ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

تا تو با منی زمانه با من است

                      بخت و کام جاودانه با من است

                    !!!!!!!!!!!!!!!!!!

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

                     ~~~~~~~~~~~

 

خدايا!

به علماي ما مسئوليت،و به عوام ما علم ،و به مؤمنان ما روشنايي،و به روشنفكران ما ايمان ،و به متعصبين ما فهم،و به فهميدگان ما تعصب، و به زنان ما شعور، و به مردان ما شرف

،وبه پيران ما آگاهي،و به جوانان ما اصالت،وبه اساتيد ما عقيده،وبه دانشجويان ما ...نيز عقيده،و به خفتگان ما بيداري ،و به بيداران ما اراده ،وبه مبلغان ما حققيقت،و به نويسندگان ما

تعهد ، و به هنرمندان ما درد،وبه شاعران ما شعور ،وبه محققان ما هدف ،و به نوميدان ما اميد،و به ضعيفان ما نيرو، و به محافظه كاران ما گستاخي ،و به نشستگان ما قيام ، و به

راكدان ما تكان ،و به مردگان ما حيات،وبه كوران ما نگاه،و به خاموشان ما فرياد ، و به مسلمانان ما قرآن ، و به شيعيان ما علي ، و به فرقه هاي ما وحدت ، و به حسودان ما شفا ،

و به خودبينان ما انصاف ، و به فحاشان ما ادب ، و به مجاهدان ما صبر ، و به مردم ما خود آگاهي ، و به همه ي ملت ما همت تصميم واستعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت

ببخش.

به مناسبت 29 خرداد سالروز شهادت

دكتر شريعتي

  
خدايا ،
اگر براي آن به سوي تو مي آيم
كه مرا از شعله هاي دوزخ نجات بخشي
بگذار كه در آن جا بسوزم
و اگر براي آن به سوي تو مي آيم
كه لذت بهشت را به من بخشي
بگذار كه در هاي بهشت به رويم بسته شود
اما اگر براي خاطر تو به سويت مي آيم
خدايا ،
مرا از خويش مران
متبركم كن
تا در كنار زيباييي جاودانه ات
تا ابد لانه كنم

               ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

يك اگر با يك برابر بود …

معلم پاي تخته داد ميزد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زير پوششي از گرد پنهان بود
ولي آخر كلاسيها‏
لواشك بين خود تقسيم ميكردند
وان يكي در گوشه اي ديگر “ جوانان “ را ورق ميزد
براي اينكه بيخود هاي و هوي ميكرد و با آن شور بي پايان
تساويهاي جبري را نشان ميداد
با خطي خوانا بر روي تخته اي كز ظلمتي تاريك
غمگين بود
تساوي را چنين نوشت: يك با يك برابر است.
از ميان جمع شاگردان يكي برخاست
هميشه يك نفر بايد برخيزد…
به آرامي سخن سرداد:
تساوي اشتباهي فاحش و محض است .
نگاه بچه ها ناگه به يك سو خيره گشت و
معلم مات برجا ماند
و او پرسيد : اگر يك فرد انسان واحد يك بود
آيا باز يك با يك برابر بود ؟
سكوت مدهشي بود و سوالي سخت .
معلم خشمگين فرياد زد آري برابر بود
و او با پوزخندي گفت :
اگر يك فرد انسان واحد يك بود
آنكه زور و زر بدامن داشت بالا بود آنكه
قلبي پاك و دستي فاقد زر داشت پايين بود
اگر يك فرد انسان واحد يك بود
آنكه صورت نقره گون چون قرص مه ميداشت بالا بود
و آن سيه چرده كه ميناليد پايين بود ؟
اگر يك فرد انسان واحد يك بود
اين تساوي زير و رو ميشد
حال ميپرسم يك اگر با يك برابر بود
نان و مال مفتخواران از كجا آماده ميگرديد ؟
يا چه كس ديوار چين ها را بنا ميكرد ؟
يك اگر با يك برابر بود
پس كه پشتش زير بار فقر خم ميشد ؟
يا كه زير ضربت شلاق له ميگشت ؟
يك اگر با يك برابر بود
پس چه كس آزادگان را در قفس ميكرد ؟
معلم ناله آسا گفت :
بچه ها در جزوه هاي خويش بنويسيد :
يك با يك برابر نيست…..

خسرو گلسرخي
            ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها
ببوی نافه ای کاخر صبا زان طره بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاده در دلها
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزلها
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم
جرس فریاد می دارد که بر بندید محملها
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها
همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محلفها
حضوری گر همی خواهی ازو غایب مشو حافظ
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

                            ~~~~~~~~~~~~~~

 

 

برمنار آشنايی ها نمی سوزد چراغی

نوشته: عبدالکريم سروش  شعر در مجله کيان      خستهء خاکم وگر بر آسمان آرمانم                                            تخته بند غفلتم ور خود به معنی رازدانم همين قفس برگيرتا اين  نفس باقی است ما را                                           اين یقين سينه سوزم بس که در حبس گمانم خاک ما را خرم از لبخند باران خيز خود کن                                            بين که خاری خسته جان از خنجر خشم خزانم بر منار آشنائی ها نمی سوزد چراغی                                            آتش اندر تيرگی افتد که آتش زد به جانم ای بهار عاشقی گرمای تابستانيت کو؟                                            که خزان گرد زمستان خيمه زد بر آشيانم به کجای اين شب آويزم قبای ژنده ام را؟                                            آفتابی، اختری، ماهی نمی پرسد نشانم؟ سينه مالامال در دست ای دريغا غمگساری                                            دل ز تنهائی به جان آمد خدا را دلستانم از نگاه شور ديوان تلخم ای شيرين وزين پس                                            شعر خود را در شراب چشم هايت می نشانم در نگارستان معنا صد عبارت می نگارم                                            کز شبستان نگاهت یک اشارت واستانم نور نابت نوش بادا ای دهان سبز بستان                                            من چه بی برگم که عمری در تمنای دهانم نازنينا هل که بر نامت نماز آريم اکنون                                            شکر نعمت را که فردا در سرايت ميهمانم خرمن شب با دليری های شبگيران چه سنجد                                            باش گو تا برق غيرت برجهد از ديدگانم شمع خاموشم صبور از شمع خاموشان نشينم                                            ای سکوت خلوت کروبيان چونت بخوانم؟

 

************************************

 

 

                                     *********************

 

                                           ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

برگ از درخت سیر می شه و گرنه پاییز بهونه است

عشق در دل ماند و یار از دست رفت دوستان دستی که کار از دست رفت ای عجب گر من رسم در کام دل کی رسم چون روزگار از دست رفت بخت و رای و زور و زر بودم دریغ کاندر این غم هر چهار از دست رفت عشق و سودا و هوس در سر بماند صبر و آرام و قرار از دست رفت گر من از پای اندرآیم گو درآی بهتر از من صد هزار از دست رفت بیم جان کاین بار خونم می خورد ورنه این دل چند بار از دست رفت مرکب سودا جهانیدن چه سود چون زمام اختیار از دست رفت سعدیا با یار عشق آسان بود عشق باز اکنون که یار از دست رفت

                                                    ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

 صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار
نکته‌ای روح فزا از دهن دوست بگو
نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار
تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار
به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی غباری که پدید آید از اغیار بیار
گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیده خونبار بیار
خامی و ساده دلی شیوه جانبازان نیست
خبری از بر آن دلبر عیار بیار
شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس مژده گلزار بیار
کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست
عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار
روزگاریست که دل چهره مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه کردار بیار
دلق حافظ به چه ارزد به می‌اش رنگین کن
وان گهش مست و خراب از سر بازار بیار

                                               ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

عاشقی محنت بسیار کشید                تا لب دجله به معشوقه رسید
نشده از گل رویش سیراب               که فلک دسته گلی داد به آب
نازنین چشم به شط دوخته بود           فارغ از عاشق دلسوخته بود
دید در روی شط  آید به شتاب           نو گلی چون گل رویش شاداب
گفت به به چه گل زیبایی است           لایق دست چو من رعنایی است
حیف از این که گل که برد آب او را      کند از منظره نایاب او را
زین سخن عاشق معشوقه پرست         جست در آب چو ماهی در شست
خواست که آزاد کند از بندش             نام گل برد و در آب افکندش
گفت رو تا که ز هجرم برهی             نام بی مهری بر من ننهی
مورد نیکی خاصت کردم                 از غم خویش خلاصت کردم
باری آن عاشق بی چاره چو بط          دل به دریا زد و افتاد به شط
 دید آبی است فراوان و درست           به نشاط آمد و دست از جان شست
دست و پایی زد و گل را بربود           سوی دلدارش پرتاب نمود
گفت کای آفت جان سنبل تو              ما که رفتیم ، بگیر این گل تو
جز برای دل من بوش مکن              عاشق خویش فراموش مکن
بکنش زیب سر ای دلبر من              یاد آبی که گذشت از سر من

                                                    ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

لحظه دیدار نزدیک است
 باز من دیوانه ام مستم
باز می لرزد دلم دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ
های نپریشی صفای زلفکم را دست
وآبرویم را نریزی دل
ای نخورده مست
لحظه دیدار نزدیک است

                                   ************************

شد زغمت خانه ی سودا دلم
در طلبت رفت به هر جا دلم
از طلبِ گوهرِ گویای عشق
موج زند ، موج ، چو دریا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم ، وای دلم ، وای دلم
در طلبِ زهره رخ ماهرو
می نگرد جانب بالا دلم
روز شد و چادر شب می درد
در پی آن عیش و تماشا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم ، وای دلم ، وای دلم
آه که امروز دلم را چه شد
دوش چه گفته است کسی با دلم
از دلِ تو تا دل من نکته هاست
آه چه ره است از دل تو تا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم ، وای دلم ، وای دلم

                                                 *************

 

                                                 *************************

هان چه حاصل از آشنایی ها

گر پس از آن بود جدایی ها

من و با تو,چه مهربانی ها

تو و با من چه بی وفایی ها

من و از عشق پوشیدن

تو و با عشوه خودنمایی ها

در دل سرد سنگ تو نگرفت

آتش این سخنسرایی ها

چشم شوخ تو طرفه تفسیریست

آشکارا به بی حیایی ها

مهر روی تو جلوه کرد و دمید

در شب تیره روشنایی ها

گفته بودم که دل به کس ندهم

تو ربودی به دلربایی ها

چون در آینه روی خود نگری

می شوی گرم خودستایی ها

موی ما هر دو شد سپید و هنوز

تویی و عاشق ازمایی ها

شور عشقت شراب شیرین بود

ای خوشا شور آشنایی ها

***********

زان لحظه که دیده بر رخت واکردم

دل دادم و شعر عشق انشا کردم

نی نی غلطم کجا سرودم شعری

تو شعر سرودی و من امضا کردم.

                                  **********